Ιστορίες: Καζαβητιανά Ιούλιος 2003….

Ένα καλοκαιρινό βραδάκι ξεκινήσαμε με τους γονείς μου να πάμε στο Μικρό Καζαβήτι.

Τα Καζαβήτια είναι δύο, το Μικρό και το Μεγάλο. Η απόσταση των δύο χωριών είναι περίπου 500 μ. Χαρακτηριστική στα Καζαβήτια είναι η αρχιτεκτονική των πέτρινων σπιτιών με στέγες από σχιστόλιθο και ξύλινους εξώστες. Επίσης έχει λιθόστρωτα στενά δρομάκια που εμποδίζουν τα αυτοκίνητα να περνάνε με αποτέλεσμα τα αυτοκίνητα να φτάνουν μόνο ως την πλατεία.

Για τα δικά μου μάτια, τα Καζαβήτια είναι τα πιο όμορφα  χωριά στο νησί της Θάσου. Νομίζω όμως πως όποιος έχει επισκεφθεί τα χωριά αυτά έχει την ίδια άποψη με εμένα.

Θυμάμαι ήταν γιορτή, του αγίου Παντελεήμονα αν δε κάνω λάθος, και εκείνες τις μέρες ο σύλλογος του χωριού διοργάνωνε ένα μεγάλο γλέντι, τα Καζαβητιανά. Όταν φτάσαμε εκεί είδα ένα όμορφο θεατράκι κάτω από πολλά πεύκα γεμάτο κόσμο. Άνθρωποι να δοκιμάζουν γλυκό σύκο, γλυκό καρυδάκι και σαραγλί που είχαν φροντίσει να φτιάξουν κάποιες γιαγιάδες. Παιδάκια με παραδοσιακές φορεσιές να τρέχουν μέχρι ο δάσκαλος να τους φωνάξει να χορέψουν, μαμάδες συγκινημένες που τα παιδιά τους φοράνε τις παραδοσιακές φορεσιές που κάποτε φορούσαν και εκείνες, μουσική, γέλια και χαμογελαστά πρόσωπα.

Εντυπωσιάστηκα από το πόσο χαρούμενα ήταν όλα τα παιδάκια που χόρευαν μαζί, ήταν μία ομάδα, μία γροθιά. Ήθελα να είμαι και εγώ την επόμενη φορά στην ομάδα με τα υπόλοιπα παιδάκια. Θυμάμαι ότι αφού χόρεψαν όλα τα παιδάκια και οι έφηβοι το γλέντι συνεχίζονταν για να χορέψει ο κόσμος που είχε έρθει στο θεατράκι με σκοπό να παρακολουθήσει την παράσταση. Υπήρχαν πολλοί επισκέπτες που έμπαιναν στον κύκλο να χορέψουν, ήταν χαμογελαστοί και ένιωθαν αυτό που ένιωθα και εγώ, μία χαρά που δεν ήξερα από πού προέρχονταν.

Το γλέντι είχε φτάσει στο τέλος και εμείς έπρεπε να φύγουμε, έλα όμως που δεν ήθελα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τον μπαμπά μου να μου λέει ¨μη στεναχωριέσαι αγάπη μου, του χρόνου θα ξαναέρθουμε  και θα χορεύεις και εσύ με τα άλλα παιδάκια¨. Έτσι έγινε. Την επόμενη χρονιά ήμουν και εγώ μέσα στον κύκλο με όλα τα παιδιά. Κοιτούσα την μαμά μου να κλαίει και ήμουν σίγουρη πως είναι περήφανη για μένα.   

Η πρώτη μου επαφή με τον χορό,  η πρώτη μου επαφή με την παράδοση… Ένα μαγικό ταξίδι που δεν θα ξεκινούσε αν εκείνο το βράδυ δεν βρισκόμουν σε εκείνο το θεατράκι…

Ήταν μια εμπειρία μιας Θάσιας

Στείλε μας τη δική σου τρελή ή…βαρετή (νομίζεις!) ιστορία στο lovelovecomteam@gmail.com και μοιράσου τις εμπειρίες σου από την όμορφη χώρα μας.

1460 προβολές

Ιστορίες: Ένα εξωκλήσι χτισμένο στον αρκαδικό ουρανό!

Σίγουρα ο Άγιος Δημήτριος στο Δρακοβούνι Αρκαδίας, ένα πολύ όμορφο χωριό της Πελοποννήσου, έχει μεγάλη ιστορία.

Από τότε που χτίστηκε, το 1840 μ.Χ.  μαγεύει και γαληνεύει ταξιδιώτες. Προσφέρει καταπληκτική θέα, αφού βρίσκεται σχεδόν πάνω από το φαράγγι του Ρεντεζέλα.

Κάποτε υπήρχαν εκεί μόνο κοτρόνια και πέτρες, όμως τώρα ο χώρος έχει αξιοποιηθεί και είναι ιδανικός για περίπατο.

Η θέα του είναι καταπληκτική, καθώς κανείς μπορεί να δει όλο το φαράγγι του Ρεντεζέλα από εκείνο το σημείο.

Από ό,τι ξέρουμε ο Ναός αυτός κάηκε 2 φορές από Τούρκους και Γερμανούς. Αξίζει να το επισκεφτούν όλοι. Είναι ένα μέρος που λίγοι ξέρουν, αλλά όλοι θα ήθελαν να μάθουν!

Ήταν μια εμπειρία του Νίκου.

Στείλε μας τη δική σου τρελή ή…βαρετή (νομίζεις!) ιστορία στο lovelovecomteam@gmail.com και μοιράσου τις εμπειρίες σου από την όμορφη χώρα μας.

1924 προβολές

Ιστορίες: Ένας Ούγγρος φωτογραφίζει την Ελλάδα!

Γνωριστήκαμε το καλοκαίρι του 2013, μέσω ενός πολύ καλού κοινού μας φίλου…Κάναμε παρέα για λίγες ημέρες και βρήκαμε την ευκαιρία να κουβεντιάσουμε έστω και λίγο μέσα στο κλίμα της ελαφρότητας που επικρατεί σε μια αντροπαρέα τα καλοκαιρινά βράδια… Η κουλτούρα του, η νοοτροπία του, οι συνήθειές του πολύ διαφορετικές από τις δικές μου, αλλά αυτό δε μας εμπόδισε να ενδιαφερθούμε να μάθουμε περισσότερα ο ένας για τη χώρα του άλλου. Το όνομα του είναι Nathan και ήρθε από τη μεσαιωνική πόλη Gyula της Ουγγαρίας για να πει μια δική του αλήθεια για την απαράμιλλη ομορφιά της Ελλάδας.

Η αλήθεια αυτή ήρθε μέσα από το πάθος του για τη φωτογραφία και τη θέλησή του να απαθανατίσει ελληνικά τοπία σπάνιας ομορφιάς από μια διαφορετική -δική του- οπτική. Το αποτέλεσμα αυτής της δημιουργίας είναι εκπληκτικό και θα προσπαθήσω να σας γοητεύσω παρουσιάζοντας ένα μέρος αυτής της μαγείας σε αυτό το άρθρο.

Με ορμητήριο την Κεντρική Ελλάδα ο φακός¨του Nathan έπιασε το «θαύμα των Μετεώρων», σε μια στιγμή που οι αχτίδες του ηλίου αρχίζουν να τα εγκαταλείπουν με «προορισμό» το ηλιοβασίλεμα!


O κάμπος της Θεσσαλίας, καθώς τον «χαιδεύουν» οι ηλιαχτίδες από ψηλά, θυμίζει ένα απαλό κρεβάτι με βελούδινη υφή!

Ήταν καλοκαίρι όμως! Το πρόγραμμα έλεγε γρήγορο πέρασμα από τον κάμπο και προς ολοταχώς για τη θάλασσα!

Πελοπόννησος! Ευλογημένο μέρος! Συνδυάζει την ιστορία και την ποιότητα τόσο αρμονικά με το φυσικό τοπίο. Η φωτογραφία με το όμορφο κτίσμα έκανε εντύπωση στον Νathan και αποδεικνύει του λόγου το αληθές!

Τι να πει κανείς για τη Μονεμβασιά! Νομίζω ότι οι επισκέπτες -Έλληνες και ξένοι- μένουν άφωνοι μπροστά στην άγρια ομορφιά που δημιουργούν το τείχος, ο βράχος, το κύμα και τα πετρόχτιστα κτίρια του οικισμού!

Η αγαπημένη παραλία του Nathan στην Πελοπόννησο. Η Βοϊδοκοιλιά στη Μεσσηνία, με το ιδιαίτερο σχήμα της και τα τρομερά νερά της δε μπορεί να αφήσει κανέναν ασυγκίνητο!

Πηγαίνοντας προς Αθήνα (κεντρική φωτογραφία) και από κει στο λιμάνι του Πειραιά με τελικό προορισμό τη Σαντορίνη θα δείξουμε κάτι διαφορετικό σε μια προσπάθεια απότομης εναλλαγής εικόνων και συναισθημάτων.

Μοναστηράκι προς Πειραιά και…………

………..άρωμα Κυκλάδων!

Eίναι αδύνατο να περιγράψει κανείς τα συναισθήματά του όταν αντικρίζει τη Σαντορίνη. Ο Nathan έμεινε έκπληκτος (εννοείται όχι μόνο αυτός) και απλά απολάμβανε φωτογραφίζοντας….

Mια χαρακτηριστική φωτογραφία του «κοσμήματος» που λέγεται Σαντορίνη, μέσα από το φακό ενός από τους καλύτερους ερασιτέχνες φωτογράφους που γνωρίζω.

Thank you Nathan, thank you dude, for your wonderful photos! This article is dedicated to your creativity, your style as a photographer and your love for Greece!

 

(Στείλε μας τη δική σου τρελή ή…βαρετή (νομίζεις!) ιστορία στο lovelovecomteam@gmail.com και μοιράσου τις εμπειρίες σου από την όμορφη χώρα μας)

by: ste_liout

1840 προβολές

Ιστορίες: Η μαγεία των Δελφών!

Δεν είναι υπερβολή να ειπωθεί πως όποιος επισκέπτεται τους Δελφούς νιώθει ευλογημένος. Η θαυμαστή αυτή περιοχή στην οποία μυθολογικά ο Απόλλωνας ίδρυσε το μαντείο του σκοτώνοντας το φύλακα του μέχρι τότε ιερού της Γαίας, Πύθωνα– εξ’ ου και η λέξη Πυθία > Πύθωνας> πύθομαι = σαπίζω, μπορεί να χαρακτηριστεί χωρίς υπερβολή το κέντρο της Γης• και ακόμη περισσότερο κέντρο πολιτισμού, νοοτροπιών, ηθών και εθίμων κατά την αρχαιότητα.

 

Κάθε σπιθαμή της ιστορίας του δίνεται στον επισκέπτη πλουσιοπάροχα από την πρώτη στιγμή που θα πατήσει το πόδι του στην περιοχή των Δελφών.
Κατ’ αρχάς, η διαρρύθμιση του χώρου θυμίζει μουσείο, καθιστώντας έτσι το τέμενος του Απόλλωνα κατάλληλο ώστε να ερευνήσει κανείς και την μικρότερη πτυχή του. Η ιερά οδός, το μονοπάτι δηλαδή εντός του αρχαιολογικού χώρου των Δελφών που ξεκινά από την ρωμαϊκή αγορά και καταλήγει στον ναό του Απόλλωνα, σε συνδυασμό με τις σαφείς και περιεκτικές ταμπέλες κατά μήκος του, επιτυγχάνει μια ολοκληρωμένη ξενάγηση.

Με το που εισέρχεστε στην ιερά οδό βρίσκεστε περιστοιχισμένοι από λείψανα χιλιάδων αναθημάτων (αφιερωμάτων) από πληθώρα ελληνικών πόλεων και όχι μόνο. Τα αφιερώματα αυτά συχνά φυλάσσονταν σε θησαυρούς, δηλαδή κτίσματα συνήθως με τη μορφή ναΐσκων που οικοδομούσε κάθε πόλη για ακριβώς αυτόν τον σκοπό.


Κατά τη διάρκεια της πορείας σας μερικοί από του πολυσήμαντους θησαυρούς που θα συναντήσετε είναι οι εξής:
Ο θησαυρός των Σιφνίων: αφιερωμένος το 525 π.Χ. ετούτο το οικοδόμημα ήταν ένας από τους πιο περίτεχνους και πλουμιστούς θησαυρούς στους Δελφούς. Παρότι σήμερα έχουν απομείνει λίγα υπολείμματα του, αξίζει να αναζητήσετε στο μουσείο τμήματα από τις παραστατικές και μαεστρικά λαξευμένες ζωφόρους, που κάποτε κοσμούσαν το κτίσμα, μαζί με τις δύο κόρες που τοποθετημένες στη δυτική πρόσοψή του βαστούσαν τους πλούσιους θριγκούς. Θησαυρός των Σικυωνίων: Ο θησαυρός αυτός εικάζεται πως ανεγέρθη για να στεγάσει το άρμα του τύραννου της Σικυώνας, Κλεισθένη, τον 6ο αιώνα π.Χ. μετά τη νίκη του τυράννου στα Πύθια (εκδηλώσεις που περιελάμβαναν μουσικούς και αθλητικούς αγώνες δεύτερους σε σημασία μετά τους Ολυμπιακούς). Οι πέντε ανάγλυφες μετώπες του, με θέματα από τη μυθολογία, αντιπροσωπεύουν με τον καλύτερο τρόπο την τεχνοτροπία του 6ου αιώνα. Εκτίθενται κι αυτές σε περίοπτη θέση στο μουσείο.

Θησαυρός των Αθηναίων: ένα από τα καλύτερα διατηρημένα μνημεία των Δελφών χτίστηκε χάρη στη νίκη του Μαραθώνα, κάτι που αναφέρεται σε επιγραφή στο θησαυρό. Η επιβλητικότητα και η ομορφιά του είναι αδιαμφισβήτητη και προκαλεί δέος στο θεατή. Αξίζει να παρατηρήσετε τις εγχάρακτες μουσικές επιγραφές που αποτελούν ύμνους στον Απόλλωνα και είναι η αρχαιότερη αποτύπωση μελωδίας με χαραγμένες φθόγγους (νότες).
Καθώς προσπερνάτε τους θησαυρούς και ανηφορίζετε προς το ναό θα προσέξετε την επιγραφή «Δελφοί έδωκαν Χιοις προμαντείαν», που σημαίνει πως οι Δελφοί έδωσαν στους κατοίκους της Χίου το δικαίωμα να λαμβάνουν χρησμό πρώτοι, σε αντάλλαγμα για την αφιέρωση του βωμού από τους Χίους στο τέμενος στις αρχές του 6ου αιώνα.


Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα εισέρχεστε στο άνδηρο του ναού. Οι αναστηλωμένοι πελώριοι κίονες που χρονολογούνται από τον 4ο αιώνα π.Χ. κάνουν έκδηλη τη δεσπόζουσα θέση του σεπτού ναού του Απόλλωνος. Στο άδυτό του πιθανολογείται πως δίνονταν οι χρησμοί από την Πυθία που καθισμένη σε τρίποδα και ζαλισμένη από τις αναθυμιάσεις του χάσματος που έχασκε κάτω από τα πόδια της- χάσμα όντως υπάρχον όπως αποδεικνύεται από έρευνα έγκριτων γεωλόγων- και ευρισκόμενη σε έκσταση εκστόμιζε άναρθρες κραυγές. Ύστερα αυτές αποδίδονταν είτε γραπτά είτε προφορικά σε χρησμούς από τους ιερείς του ναού, με σημασία πολλές φορές διφορούμενη, πράγμα που μαρτυρά την οξύνοια και τη διπλωματικότητα του ιερατείου. Χαραγμένα στον τοίχο υπήρχαν λόγια των επτά σοφών, τα «δελφικά παραγγέλματα». Επρόκειτο για ευσύνοπτα και μεστά αποφθέγματα τα οποία κοινωνούσαν τους τρόπους ενάρετης ζωής.


Γύρω από το ναό μαγνητίζουν το βλέμμα αφιερώματα όπως το βάθρο του ανδριάντα του Αιμίλιου Παύλου, η στοά του βασιλιά Αττάλου και βεβαίως ένα ίσως από τα σημαντικότερα αναθήματα των Δελφών, ο Τρίποδας των Πλαταιών. Πρόκειται για κατασκευή του 5ου π.Χ. αιώνα που αναπαριστά έναν χρυσό τρίποδα στηριζόμενο σε έναν χάλκινο κίονα με τη μορφή τριών φιδιών κουλουριασμένων. Αυτό το οποίο εκτίθεται σήμερα στο χώρο είναι αντίγραφο, ενώ το γνήσιο βρίσκεται στην Κωνσταντινούπολη μετά από απαίτηση του Μέγα Κωνσταντίνου να στηθεί στον Ιππόδρομο ύστερα από την ίδρυση της Πόλης. Η σημασία του έγκειται στο ότι είναι το μοναδικό κοινό ανάθημα όλων των ελλήνων μετά τη νίκη τους στη μάχη των Πλαταιών το 479 π.Χ., ένα από τα πρώτα και σπάνια δείγματα ενότητας απάντων τότε των ελληνικών πόλεων απέναντι στον Περσικό κίνδυνο.
Μην παραλείψετε να επισκεφθείτε το εντυπωσιακό θέατρο στο οποίο διεξάγονταν μουσικοί και θεατρικοί αγώνες, αλλά και το στάδιο που λάμβαναν χώρα οι γυμνικοί αγώνες των Πυθίων.


Το αρχαιολογικό μουσείο των Δελφών, ένα από τα σημαντικότερα στο είδος του, φιλοξενεί εκθέματα, η ομορφιά και η σημασία των οποίων σημαδεύει όποιον σταθεί απέναντί τους και κοιτάξει κατάματα την αξία τους (υλική και πνευματική).

Κορύφωση της επίσκεψης αποτελεί η οδοιπορία από τον αρχαιολογικό χώρο έως τη σύγχρονη πόλη των Δελφών. Το ειδυλλιακό τοπίο σου κόβει την ανάσα. Στο βάθος διαφαίνεται η πόλη της Ιτέας, στο σημείο της αρχαίας Κίρρας, επινείου των Δελφών. Ανάμεσα σ’ αυτήν και τις απόκρημνες πλαγιές του Παρνασσού εκτείνεται ένα μεγάλο κομμάτι γης, της ιερής γης, που έγινε αφορμή για την κήρυξη τεσσάρων ιερών πολέμων στην ιστορία του μαντείου.
Κλείνοντας νιώθω την ανάγκη να πω το εξής: η ιερότητα που αναδίδει αυτός ο χώρος συνάμα με τη γεωγραφική του θέση- κρύβεται άψογα στην αγκαλιά του Παρνασσού και ξεπροβάλλει την τελευταία στιγμή, λίγο πριν έρθει ο επισκέπτης σε απόσταση αναπνοής- δημιουργούν μια απόκοσμη και μαγευτική ατμόσφαιρα που δεν μπορεί να αφήσει κανέναν ασυγκίνητο

Αποτελεί δίχως άλλο τον «ομφαλό της γης» όχι γιατί εκεί συναντήθηκαν οι δυο αετοί που έστειλε ο Δίας από τα πέρατα της γης, αλλά γιατί αποτέλεσε τόπο συνάντησης, αλληλεπίδρασης και πολιτισμού μείζονος σημασίας για την αρχαιότητα. Η ανάγκη χρησμοδοσίας, η ανάγκη επικοινωνίας με το θείο ,που είναι σύμφυτη με την ανθρώπινη οντότητα, εξηγείται με τον καλύτερο τρόπο στους Δελφούς. Η «μάντισσα» Πυθία και το ιερατείο έδιναν τον απαιτούμενο χρόνο και χώρο για να γραφεί η ιστορία και με την πρόρρησή τους φώτισαν πτυχές που αλλιώς δεν θα ‘πεφτε πάνω τους ούτε αχτίδα φως.


Αν αφουγκραστεί κανείς τον αέρα στην ιερή αυτή πόλη ακούει τα μαντικά λόγια μπλεγμένα με τον άνεμο• ακούει την αναπνοή ενός χώρου που ακόμη ξεχειλίζει ζωή.

Ήταν μια εμπειρία του Κωνσταντίνου Πέττα.

Στείλε μας τη δική σου τρελή ή…βαρετή (νομίζεις!) ιστορία στο lovelovecomteam@gmail.com και μοιράσου τις εμπειρίες σου από την όμορφη χώρα μας.

1782 προβολές

Ιστορίες: Ένα ονειρεμένο τριήμερο στην Καλαμάτα!

Το ταξίδι μας στην Καλαμάτα ήταν μια ευχάριστη εμπειρία και αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην φίλη μας η οποία έζησε εκεί τα παιδικά της χρόνια και συνεχίζει να την επισκέπτεται τακτικά.

Η Έλενα, λοιπόν, η οποία διακρίνεται για τις γνώσεις, την ευγένεια και την κατανόηση, φρόντισε να είναι άψογη αρχηγός εκδρομής και να μας κατατοπίσει για τα πάντα.

Ετσι, μάθαμε για την ιστορία της όμορφης πόλης μέσα από μια αφήγηση παραστατική και μια ξενάγηση πολύ κατατοπιστική.

Ήταν ένα εντυπωσιακό ταξίδι, με πολλά σημεία ενδιαφέροντος, όμορφες παραστάσεις, ελκυστικά αξιοθέατα και πολλές πολλές αναμνήσεις.

Αυτά που κυρίως ξεχώρισα και τα αφιερώνω στο lovelovegreece είναι:

1. Το καλύτερο μέρος για να ξεκινήσει κάνεις την περιήγηση του είναι η παλιά πόλη της Καλαμάτας. Βρίσκεται κάτω από το κάστρο με τα γραφικά σοκάκια, τα παλιά κτίρια, τα όμορφα αρχοντικά, τα μουσεία, τα μαγαζάκια με τοπικά προϊόντα, τις όμορφες εκκλησίες. Δεν μπόρεσα ειλικρινά να μην καταγράψω την μαγεία του σκηνικού. Μετά, η περιπλάνηση στα στενά σοκάκια, που σε μεταφέρουν σε μια άλλη εποχή και σε οδηγούν στην πασίγνωστη οδό Αμφείας με τα γραφικά φαγάδικα και τα ροκ μπαράκια.

2. Οι όμορφες πλατείες, με τις «τρεντι» καφετέριες , τα γραφικά ταβερνάκια, και τα πολύ σημαντικά αξιοθέατα. Στην πλατεία Υπαπαντής ο μητροπολιτικός ναός με τους ασημένιους τρούλους,  ένα πραγματικό στολίδι, που δεσπόζει με μεγαλοπρέπεια, ενώ απέναντι το Στρατιωτικό μουσείο Καλαμάτας με περίφημα εκθέματα από το 1821 και μετά. Στο λαογραφικό μουσείο της πόλης πρέπει να πάτε οπωσδήποτε. Στεγάζεται στο αρχοντικό Κυριακού και είναι ένα διώροφο κτίριο του 19ου αιώνα. Εντύπωση μου έκανε η έκθεση στο δεύτερο όροφο, που είναι αφιερωμένη στην τυπογραφία και υπενθυμίζει στον επισκέπτη ότι στην Καλαμάτα λειτούργησε το πρώτο τυπογραφείο της Ελλάδος μετά την απελευθέρωση.

3. Εμπειρία είναι και η βόλτα στον πεζόδρομο της οδού Αριστομένους, που αν την περπατήσετε από την αρχή θα συναντήσετε μερικά από τα πιο όμορφα νεοκλασικά κτίρια της Καλαμάτας συμπεριλαβανομένου και του δημαρχείου της πόλης. Μα και μετά τον πεζόδρομο στην πλατεία Βασιλέως Γεωργίου απολαύσαμε τον καφέ μας με κοσμοπολίτικη αύρα!

4. Η Μεσσηνιακή κουζίνα που έχει αναγνωριστεί ως μία από τις κορυφαίες στην Ελλάδα με εντυπωσίασε. Προτείνω να δοκιμάσετε στα γραφικά ταβερνάκια λουκάνικο με πορτοκάλι, γουρουνόπουλο ψητό, κόκορα με μακαρόνια και υπέροχα θαλασσινά.

5. Ο περίπατος στην παραλιακή λεωφόρο της Ναυαρίνου με τα μεγάλα πεζοδρόμια, με τους φοίνικες, τα επιβλητικά νεοκλασικά με συνάρπασε. Μην παραλείψετε, επίσης, να θαυμάσετε ένα εκπληκτικό ηλιοβασίλεμα στο μεσσηνιακό κόλπο.

Σας συστήνω ανεπιφύλακτα ένα τριήμερο σε αυτήν την όμορφη παραθαλάσσια πόλη, με τα όμορφα αξιοθέατα, τους χαμογελαστούς και φιλόξενους ανθρώπους και το εξαιρετικό φαγητό. Πιστεύω ότι θα ξεπεράσει και τις προσδοκίες σας.

Ήταν μια ιστορία της Βασιλικής Παπαγεωργίου!!!

Στείλε μας τη δική σου τρελή ή…βαρετή (νομίζεις!) ιστορία στο lovelovecomteam@gmail.com και μοιράσου τις εμπειρίες σου από την όμορφη χώρα μας.

1890 προβολές

Ιστορίες: Μύκονος 2004, 2015, 2016, 2017

«Τι να πεις κ πώς να αρχίσεις κάποιες εξομολογήσεις», που λέει κ ο Ψινάκης, μόνιμος θαμώνας στο νησί.

(Μύκονος 2004)

Μύκονος-Ολυμπιακοί αγώνες σημειώσατε 5-0!!! 13 χρόνια πριν,ούσα 7 χρονών σε οικογενειακές διακοπές δεν μπορώ να θυμηθώ και πολλά. Ελάχιστες εικόνες στο μυαλό μου, με εντονότερες αυτές του πατέρα μου να μου κλείνει τα μάτια στο super paradise και την φωνή της μάνας μου να λέει »Παναγιά μου, που το φέραμε το παιδί» Ο αδερφός μου πάλι (8 χρόνια μεγαλύτερος) το έπαιρνε το ματάκι του.

(Μύκονος 2015) »Ο έρωτας μου γίνε κ στη ζωή μου μείνε»,το ξέρετε το τραγουδάκι.

Λίγες μέρες πριν κλείσω τα 18, σάλπαρα για το νησί των ανέμων. Το μυαλό μου βέβαια ήταν ήδη εκεί πολλές μέρες και
νύχτες πρίν γιατί εκεί ήταν ο έρωτας, ο δικός μου έρωτας.Ναι ναι ναι καλά ακούσατε, εκεί με περίμενε ο άνθρωπος που
με έκανε εκτός απο αυτόν να αγαπήσω κ το νησί. Βόλτες, βόλτες κ άλλες βόλτες..Βόλτες με το αυτοκίνητο,βόλτες με τα πόδια.
Αφήνεις το αυτοκίνητο στο πάρκινγκ της χώρας κ μετά…Μετα αρχίζει η μαγεία..Χέρι χέρι απ’τη Μικρή Βενετία μέχρι τους ανεμόμυλους.
Κότερα αραγμένα στο λιμανάκι, δροσερό αεράκι, κόσμος πολύς. Στενάκια, πολλά στενάκια να χάνεσαι, άλλα με σπίτια, με χρωματιστές πόρτες κ λουλούδια κ άλλα με μαγαζάκια κάθε λογής. Και όλα τους πανέμορφα. Έχετε ακούσει για τον Ορνό? Τι μαγευτική παραλία,τι καταγάλανα νερά…
Θάλασσες απο αυτές που καθρεφτίζεται ο εαυτός σου κ που μπορείς να αφουγκραστείς ώρες, παρά τη μουσική κ τον κόσμο από το beach bar kuzina.
Εκεί το μεσημέρι για φαγητό στο απέρνατο γαλάζιο κ το βράδυ για ναργιλέ, παραδίπλα, στο pasaji, με θέα τη θάλασσα. Από τη μια να χαζεύεις εκείνον και από την άλλη το Αιγαίο. Απόλαυση και ηρεμία, το λιγότερο που μπορώ να πω.Εκείνο το καλοκαίρι δεν το έζησα βράδυ το νησί. (Μάλλον ήταν ο λόγος για να πάω και το επόμενο)
Εκείνος δούλευε τις νύχτες και εγω ηρεμούσα στο μπαλκονάκι του ξενοδοχείου, θαυμάζοντας το νησί από ψηλά και περιμένοντας τον έρωτα…
18α γενέθλια λοιπόν στον νησί των ανέμων, με εκείνον…

(Μύκονος 2016) »1,2,3 Μυκονοοοοοοοος…»

Μύκονος-εξεταστική σημειώσατε 10-0!!! Δεν δυσκολεύτηκα να πω ναι στην πρόταση ενός φίλου μου,να πάμε Μύκονο του Αγίου πνεύματος, παρόλο που ήταν περίοδος εξεταστικής και έδινα μαθήματα. Ο Μανώλης, η Μαρίνα, ο Ανδρέας και εγώ ήμασταν το crew που πήγαμε διακοπές στη Μύκονο και όχι στο Περού. Τη μέρα πηγαίναμε για μπάνιο,σε παραλίες κ παραλίες.. ‘Αλλωστε είναι νησί που φημίζεται για αυτές και τα νερά τους. Ξεκινήσαμε από τον Ορνό κ το λατρεμένο beach bar με τα πούφ. Πήγαμε στο solymar στο καλό λιβάδι, τι παραλία και αυτή, τι κόσμος.
Στον Πάνορμο, στο πριγκιπάτο, που την είσοδο του κοσμούσαν μικρά συντριβανάκια κ παντού είχε ξύλο κ μπαμπού Πηγαίναμε πηγαίναμε κάθε μέρα και αλλού και αναρωτιόμασταν αν έχει κ άλλη ομορφιά, μα τι νησάρα είναι τέλος πάντων…..!!!????? Από το μεσημέρι και μετά κόσμος «ξεχυνόταν»στα πολυσυζητημενα μπιτσομπαρα και φυσικά δε θα μπορούσαμε να λείπουμε από αυτά, γιατί είμαστε κ party animals πως να το κάνουμε. Το θυμάστε το
night club tropicana που γλεντοκόπαγε με τη μικρή τη δελαφράνκα»?? Εεεε στο tropicana ένας χαμούλης, αλλά ο μεγαλύτερος έγινε στο γνωστό κ μη εξαιρετέο super paradise beach club. Κόσμος κ κοσμάκης, ξεφάντωμα, ποτά, μεθύσια, παρέες, σεξ είναι όσα το χαρακτηρίζουν. Τα βράδια μας στο νησί είχαν απ’ όλα. Κάθε στενό και ένα μαγαζί και στο καθένα διαφορετική μουσική. Θες ξένα, θες ελληνικά ,ροκ,ποπ τα πάντα έχει ο μπαξές. Ωραίος κόσμος, ωραία μαγαζιά,
ωραίο φαγητό,  οοολα ωραία. Αχ κοσμοπολίτισσά μου αχ!

(Μύκονος 2017) »Αντε να βρεις την Ιθάκη με τόσα χρόνια Μύκονο»

Καλύτερα οι δυο μας, είναι ο τέλειος χαρακτηρισμός αυτή τη φορά. Αν κ με τη φίλη μου τη Στέλλα είμαστε λίγο άλλος για Χίο τράβηξε, άλλος για Μυτιλήνη τις πήγαμε τις διακοπούλες μας κ φέτος. 3η σερί χρονιά για μένα,πρώτη για τη Στέλλα. Αυτή τη φορά μέναμε πιο μακρυά, στην παραλία του paradise.
Και αν και δεν ξεκινήσαμε καλά καταλήξαμε να μη θέλουμε να φύγουμε. Αυτή τη φορά το μπάνιο μας το περιορίσαμε σε λίγες παραλίες,γιατί όταν βγαίνεις κάθε βράδυ κ ξεχνάς να γυρίσεις, αυτά παθαίνεις. Αλλά είναι ωραία τα βράδια στη Μύκονο,πολύ ωραία. Η ζωή για μας ξεκινούσε στις 12 κ τελείωνε στις 9, στις 10,θα σας γελάσω. Αλκοόλ, ξενύχτια, γέλια κ φωτογραφίες, πολλές μα πολλές φωτογραφίες.. Πιάναμε τη Χώρα από τη μια άκρη ως την άλλη. Από τους ανεμόμυλους στη φωτισμένη και πανέμορφη Μικρή Βενετία, μέχρι το δημαρχείο του νησιού που κρύβει κάτω από τις κολώνες του το thalami, ένα μικρό,αλλά πολύ ζεστό αφτεράδικο με ωραία μουσική και φυσικά ΠΟΤΑ!!! Στενάκια πάλι και άλλα στενάκια, κάθε στενό και φωτογραφία.. Ένα στενό, ένα όνομα, μια αξία. Ματογιάννι, το πιο πολυσύχναστο κ όμορφο
στενό του νησιού. Και καμάκια, πολλά καμάκια..Κάπου εκεί που τελειώνουν τα μαγαζακία κ αρχίζουν πάλι τα στενά,με τα μικρά αλλά τόσο όμορφα σπίτια,τις σκάλες,τα λουλούδια…
Τα πρωινά που γυρνούσαμε,πηγαίναμε στη θάλασσα.Τόσο άδεια εκίνη την ώρα κ τόσο γεμάτη ταυτόχρονα,γεμάτη ηρεμία. Από τη μια αυτή η γαλήνη κ από την άλλη οι μουσικές από το cavo paradiso λίγο πιο πέρα χωρίς σταματημό.Τόσα και άλλα τόσα έχω να πω γι αυτό το νησί.

«I love Greece, Ι love Mykonos» See u in 2018!

 

Ήταν μια σειρά ιστοριών της Μυρτούς Αναγνώστου!

Στείλε μας τη δική σου τρελή ή…βαρετή (νομίζεις!) ιστορία στο lovelovecomteam@gmail.com και μοιράσου τις εμπειρίες σου από την όμορφη χώρα μας

13156 προβολές

Ιστορίες: H παραλία Βύθουρη στην Εύβοια

Είναι μια πραγματικά πεντακάθαρη παραλία, αφού δεν τη γνωρίζουν πολλοί και θα χρειαστείς περίπου 2-2.30 ώρες από Αθήνα (από Σχηματάρι κάναμε σχεδόν 2). Είναι ιδανικότατη για ελεύθερο κάμπινγκ. Άμμος δεν υπάρχει, μόνο μικρά βοτσαλάκια.

Ταξιδεύεις προς Ψαχνά, στο χωριό κάνεις δεξιά προς Πάλιουρα και ανεβαίνεις όλο το βουνό. Συνεχίζεις για Γλυφάδα και έπειτα για Άγιο Αθανάσιο. Μετά έχει χωματόδρομο, αλλά προσβάσιμο, δεν είναι χάλια, σε 6χλμ έχει ταμπέλα για Βύθουρη. Από δεξιά όπως κοιτάτε βρίσκεται η Χιλιαδού και από αριστερά ο Λημνιώνας.

Αξίζει πραγματικά τον κόπο!

Ήταν μια ιστορία της Γεωργίας Παλτζόγλου!

Στείλε μας τη δική σου τρελή ή…βαρετή (νομίζεις!) ιστορία στο lovelovecomteam@gmail.com και μοιράσου τις εμπειρίες σου από την όμορφη χώρα μας

5707 προβολές

Ιστορίες: Ικαριά Γλυκιά Πατρίδα

(Ικαρία 2016)

Άκουγα ιστορίες για το μαγευτικό νησί, για τις ομορφιές του, για την ξεγνοιασιά των ανθρώπων, για τα ξέφρενα ικαριώτικα πανηγύρια. Πάντα αγαπούσα τον ικαριώτικο χορό. Η αλήθεια είναι πως όταν κανονίζαμε με την παρέα μου τις καλοκαιρινές διακοπές, ποτέ δεν είχαμε αναφερθεί στο νησί. Πέρυσι, όμως είχα την τύχη να το επισκεφθώ.

Η Ικαρία έχει απίστευτα πολλές ομορφιές, από τις ωραίες παραλίες της μέχρι τα παραδοσιακά χωριά της. Η αγριότητα της φύσης συνδυάζεται με αρμονικό τρόπο με την ηρεμία του νησιού.
Ένα μπάνιο στα Θερμά, στη Μεσακτή, στις εξωτικές Σεϋχέλλες, στο Λιβάδι… Μία βόλτα στον Εύδηλο, στον Αρμενιστή, στις Ράχες… Οι ικαριώτες μοναδικοί, αμέριμνοι, δίχως άγχος, ‘’οι καριώτες σαν γλεντούνε το ρολόι δεν κοιτούνε’’..

Τι να πω φυσικά για τα ικαριώτικα πανηγύρια! Είναι μια εμπειρία ζωής, μια εμπειρία που πραγματικά μου έμεινε αξέχαστη. Μία εμπειρία που με έκανε να ακούω συνέχεια τα ικαριώτικα τραγούδια. Για όποιον δεν το έχει ζήσει, είναι δύσκολο να ‘’νιώσει’’ αυτά που λέω. Όταν πάτησα το πόδι μου στο πρώτο πανηγύρι, στα όμορφα Μανδριά, κάτι απερίγραπτο αισθάνθηκα. Άπειρος κόσμος, αγκαλιασμένοι όλοι μαζί, να χορεύουν ‘’Αμπελοκουτσούρα-Συμπεθέρα-Ικαριώτικο’’. Το πανηγύρι διαρκεί τουλάχιστον ένα δωδεκάωρο. Τα ικαριώτικα ηχούν παντού, γιατί.. ’’Στου Ικάρου το νησί..’’ ξέρουν να γλεντούν. Τα τραγούδια παίζουν ξανά και ξανά και ξανά.. Δεν βαριέσαι, δεν κουράζεσαι, δεν νυστάζεις, δεν θέλεις να φύγεις, αντίθετα η ατμόσφαιρα σε παρακινεί να χορέψεις ξανά και συνέχεια. Έπειτα, έρχεται το βαλς. Άντρες, γυναίκες, μικροί, μεγάλοι πάνω στην πίστα χορεύουν ασταμάτητα. Το τραγούδι ‘’Μενεξέδες και Ζουμπούλια’’ έχει μείνει στο μυαλό μου από το καλοκαίρι εκείνο. Το ικαριώτικο πανηγύρι είναι από τα πιο όμορφα πράγματα που έχω βιώσει, είναι κάτι που συνιστώ σε όλους.

Η μοναδική αυτή εμπειρία που έζησα στην Ικαρία με έκανε να επισκεφθώ και φέτος το όμορφο νησί και να θέλω και το επόμενο καλοκαίρι αλλά (ακούγεται υπερβολικό, το ξέρω) και κάθε καλοκαίρι να ‘’έρθω πάλι από τα ξένα, Ικαριά κοντά σε σένα’’.

Ήταν μια ιστορία της Αντιγόνη Ζορμπά.

Στείλε μας τη δική σου τρελή ή…βαρετή (νομίζεις!) ιστορία στο  lovelovecomteam@gmail.com  και μοιράσου τις εμπειρίες σου από την όμορφη χώρα μας

6638 προβολές

Ιστορίες: Τρεις αλμυρές μέρες

7:00πμ. Γρήγορο μπανάκι, οδοντόβουρτσα, αποσμητικό, άλλο ένα ζευγάρι κάλτσες, την αντρική ζακέτα στον σάκο και ένα έξτρα τσεκάρισμα στην τσάντα ώμου για πορτοφόλι, κινητό, ronal και φιλτράκια.
8:30πμ. Γαλαρία, ακουστικά και άβολος ύπνος για τις επόμενες 6,5 ώρες. Los Almiros Festival ερχόμαστε και είμαστε πιο έτοιμοι από ποτέ.
Το Los Almiros Festival, γίνεται τα τελευταία 6 χρόνια, με ελεύθερη είσοδο και ελεύθερο κάμπινγκ, στο δάσος Κουρί του Αλμυρού, κοντά στον Βόλο.
Έχοντας χάσει τα προηγούμενα 5, φέτος αποφάσισα να βάλω τα δυνατά μου και να εκπληρώσω αυτό τον στόχο.
15:30μμ. Οι σκηνές ήταν ήδη στημένες από μερικά μέλη του γκρουπ μας που φτάσαν νωρίτερα, οπότε αφήσαμε τα πράγματα και ξεκινήσαμε για εξερεύνηση. Περνώντας το κυλικείο και ακολουθώντας τις σκουριασμένες ράγες, φτάσαμε στην λίμνη, όπου εκεί θα γινόταν το πρώτο live, το ίδιο βράδυ. Ειδυλλιακό μέρος, κανείς δε μπορούσε να πει το αντίθετο. Μουσική από διάφορες σκηνές γύρω μας, ζεστός ήλιος και λίγη γκρίνια.

Μέχρι να ρθει η ώρα για το βραδινό live, αποφασίσαμε να βρούμε το χωριό και να εφοδιαστούμε από τροφή και αλκοόλ. Φυσικά αλκοόλ. (Εννοείται πως στηρίξαμε και πάντα θα στηρίζουμε τα αυτόνομα μπαρ, αλλά από ένα σημείο και μετά ήταν αρκετά δύσκολη η ανύψωση του χεριού, πόσο μάλλον ολόκληρου του κορμιού.)
Ο Αλμυρός, κάτι μεγαλύτερο από χωριό και μικρότερο από πόλη, ήταν γύρω στο μισάωρο μακριά απ’το δάσος, με τα πόδια, οπότε, εμείς, ξαναμμένοι και έτοιμοι για περιπέτειες ξεκινήσαμε. Μια ώρα αργότερα βρήκαμε το κέντρο, μαζί και ταξί με το οποίο γυρίσαμε και πίσω (Τις υπόλοιπες μέρες κλασσικά οτοστόπ, εκτός κι αν φτάναμε στο αμήν).

Κανείς δεν κατάλαβε πότε βράδιασε. Ο κόσμος μαζεύτηκε στην λίμνη, σουβλάκια και μπύρες παντού γύρω μας, ενώ η ψυχεδέλεια έφτανε σιγά και σταθερά στο αποκορύφωμα της. Κουβέντα και ρετσίνα με τον αγαπημένο μου κιθαρίστα, μέχρι το ξημέρωμα. Ένα παγώνι μας θύμισε πως ξημέρωσε, οπότε, καλημέρα όμορφη Παρασκευή. Χωρίς ίχνος ύπνου και μπάνιου, άραγμα με καφέ, τσιγάρο και βιβλίο, στην λίμνη, χαζεύοντας και μοιράζοντας φιλτράκια στους τεχνικούς που ετοίμαζαν την σκηνή για τα συγκροτήματα που θα έβγαιναν αργά το μεσημέρι. Με την θάλασσα να είναι 15χλμ μακριά, πολλοί έφυγαν νωρίς νωρίς για βουτιές, ενώ άλλοι κατευθείαν στο χωριό για πρωινό.
Η θερμοκρασία άγγιζε τους 40 βαθμούς και το μαγιό έγινε άλλη μία στρώση δέρματος, με αποτέλεσμα, ανά 20 λεπτά να βρισκόμαστε στις ντουζιέρες και σχεδόν πάντα με μια παγωμένη μπύρα στο χέρι. Η ώρα ήταν κατάλληλη, τα δέντρα έκρυβαν αρκετό ήλιο, ο κόσμος είχε πάρει θέση γύρω απ’την λίμνη και το συγκρότημα βγαίνει. Μία πρώτη δόση για το τι θα ακολουθούσε το ίδιο βράδυ.

Dendrites, Despite everything, Naxatras, Βέβηλος, 1000mods. Μία λέξη χαρακτηρίζει τα παραπάνω. ΞΥΛΟ. Αγνό, γεμάτο χώμα, ξύλο. Λίγο αργότερα, στη σκηνή ο μαγικός Brant Bjork. Σίγουρα δε θα μπορούσε να κλείσει καλύτερα αυτή η βραδιά. Με αρκετό πόνο και άλλη τόση κάβλα, φτάσαμε στις σκηνές.
Η επόμενη μέρα είχε το ίδιο πρωινό, ενώ το μεσημέρι την σκυτάλη πήραν οι thrax punks οι οποίοι έφεραν την Θράκη μέσα στο πιο όμορφο δάσος που έχω δει τα τελευταία χρόνια. Παγωμένη μπύρα, ιδέες για Παλέρμο με κάποιους άγνωστους και ο χρόνος να κυλάει.

Ώρες ατέλειωτες σε ένα μικρό παρκάκι με άλλους να κάνουν capoeira, κοπέλες να ισορροπούν σε μία κορδέλα δεμένη σε δύο δέντρα και άλλους να παίζουν monopoly. Το main stage είχε ήδη μαζέψει κόσμο, τα πρώτα συγκροτήματα έκαναν την εμφάνιση τους.

Lost apes, Στιχοιμα, Mr Highway band, the Offenders, Planet of Zeus. Επιτέλους. Για άλλη μια φορά το μέρος πήρε φωτιά. Κόσμος έξαλλος, τρελαμένος, πυρσοί παντού, mosh pits, άνθρωποι να πηδάν από κάθε γωνιά και να περνάνε όλο το κοινό από πάνω. Και φτάνει και αυτό στο τέλος και ψάχνεις να βρεις από που ακριβώς σου ρθε. Θέλεις κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο. Να μην σταματήσει ποτέ. Και τότε βγαίνουν οι Kadavar και σε αποτελειώνουν. Όμως μετά σε καληνυχτούν και αυτοί και τότε δεν ξέρεις προς τα που να κινηθείς. Δύσκολο να βρεις την σκηνή, όμως το κάνεις και πέφτεις ξερός.

Ώσπου ήρθε η Κυριακή.

Τα λέμε του χρόνου, παγώνια του Αλμυρού. Σας ευχαριστούμε.

Ήταν μια ιστορία του Πιέρα Λε Μπου.

Στείλε μας τη δική σου τρελή ή…βαρετή (νομίζεις!) ιστορία στο lovelovecomteam@gmail.com και μοιράσου τις εμπειρίες σου από την όμορφη χώρα μας

2971 προβολές

Ιστορίες: Το ταξίδι μου στη Σκύρο

Τον Αύγουστο του 2012 επισκέφτηκα τη Σκύρο. Το νησί, το οποίο είναι διάσημο για τα κεραμικά, τα ξυλόγλυπτα έπιπλα και τα φανταστικά κεντήματά του με “αγκάλιασε” από την πρώτη στιγμή που πάτησα το πόδι μου στο όμορφο λιμάνι “Λιναριά”.


(click by: skyros_love)

Αφού τακτοποιηθήκαμε στο ξενοδοχείο μας, πήγαμε για μπάνιο στην παραλία Ασπούς, με την ψιλή της άμμο και τα όμορφα νερά της. Το νησί γενικά έχει τέλειες παραλίες, πάρα πολύ  “πράσινο”, συνδυάζει θάλασσες γοητευτικές και ορεινούς “θησαυρούς”. Αράξαμε στην παραλία μέχρι αργά χαζεύοντας το ηλιοβασίλεμα

Τα βράδια, κατά κύριο λόγο, κάναμε τις βόλτες μας στη Χώρα. Ήταν θεϊκή, χτισμένη στον ψηλό βράχο στο κέντρο του νησιού, κάτω από το βυζαντινό καστρομονάστηρο του Αγίου Γεωργίου. Τα στενά σοκάκια μέσα στη Χώρα ήταν πολύ γραφικά, γεμάτα κάτασπρα σπίτια κυκλαδίτικης αρχιτεκτονικής με ανθοστόλιστες αυλές. Υπήρχαν πολλά παραδοσιακά μαγαζάκια και πολύς κόσμος περπατούσε, χαζεύοντας και χαλαρώνοντας

Δοκιμάσαμε, φυσικά, παραδοσιακές συνταγές σε διάφορα ταβερνάκια. Προσωπικά ξετρελάθηκα με την αστακομακαρονάδα, τα τηγανόψωμα με τυρί και το χταπόδι με φύλλα κάπαρης των Σκυριανών. Ήταν όλα πολύ νόστιμα, πάνω από όλα οι άνθρωποι που τα σέρβιραν ήταν ζεστοί και ευγενικοί.


(click by: skyros_love)

Γενικά θεωρώ τη Σκύρο ένα στολίδι για το Αιγαίο πέλαγος και τη συστήνω ανεπιφύλακτα και όμορφες και ήσυχες διακοπές!

Ήταν μια ιστορία της Αριάδνης Ζάρα!

Στείλε μας τη δική σου τρελή ή…βαρετή (νομίζεις!) ιστορία στο  lovelovecomteam@gmail.com  και μοιράσου τις εμπειρίες σου από την όμορφη χώρα μας

 

4207 προβολές

Ιστορίες: Μία τυπική  μέρα στη Σαμοθράκη

Το πλοίο αγκυροβόλησε στο λιμάνι της Καμαριώτισσας και η περιπέτεια μόλις άρχισε. Φορτωμένος  με το σακίδιο (που είναι πιο μεγάλο κι από εσένα)  και όλο τον υπόλοιπο εξοπλισμό περιμένεις  κατάκοπος το λεωφορείο και φυσικά «σιχτηρίζεις» γιατί σου έχει φύγει η μέση από το βάρος. Με το που επιβιβαστείς , βέβαια, στο λεωφορείο και φτάσεις  στο κάμπινγκ τα ξεχνάς όλα! Αφού στήσεις  τη σκηνή στο κατάλληλο μέρος αποφασίζεις με την παρέα σου να επισκεφθείς  τις ξακουστές βάθρες. Φοράς το μαγιό σου, αντηλιακό, αθλητικά και είσαι έτοιμος (ουπς  παραλίγο να ξεχάσεις  το μπουκαλάκι με το νερο!)

Η διαδρομή  είναι  ένα 40λεπτο περπάτημα που περνάει πολύ ευχάριστα, καθώς το καταπράσινο τοπίο σε αποζημιώνει . Μόλις  έφτασες στις  βάθρες της  Γριάς  και αναρωτιέσαι αυτό είναι;; Όχι φίλε μου δεν είναι αυτές οι βάθρες, πρέπει να περπατήσεις ακόμη λίγο. Υπομονή! Η διαδρομή είναι ακόμη πιο όμορφη από την πρώτη. Διασχίζεις  χωματώδη μονοπάτια , μικρά ρυάκια, ενώ τριγύρω σου παρατηρείς  την άγρια ομορφιά του νησιού. Και ξαφνικά βλέπεις  μπροστά σου έναν επίγειο παράδεισο με έναν μικρό καταρράκτη  και μια φυσική καταγάλανη πισίνα  (ΠΡΟΣΟΧΗ : ίσως πετύχεις και γυμνιστές) και καταλαβαίνεις ότι  έφτασες στον προορισμό σου.

Μετά από αρκετές βουτιές στα δροσερά νερά και πάντα πριν πέσει ο ήλιος, πεινασμένος παίρνεις το δρόμο της  επιστροφής. Επόμενη στάση: Η πρώτη ταβέρνα που θα βρεις μπροστά σου! Μετά από τόσο περπάτημα και τόσες βουτιές ήρθε επιτέλους η ώρα να φας χωρίς  τύψεις  ο,τι σου κάνει όρεξη. Αφού γεμίσεις το στομάχι σου και φυσικά ξεκουραστείς παίρνεις τον δρόμο της επιστροφής. Με τις συζητήσεις, τα πειράγματα και τα χαχανητά της παρέας ούτε που το καταλαβαίνεις για πότε έφτασες και πάλι στο κάμπινγκ.

Το πρόγραμμα έχει μπανάκι στην παραλία του κάμπινγκ, λίγη ξεκούραση και βόλτα στο χωρίο, τα Θέρμα. Μην ανησυχείς  το χωριό δεν θέλει πολύ περπάτημα ,σε ένα τεταρτάκι είσαι εκεί .Έχει βραδιάσει και επιτέλους ήρθε η ώρα για ζωντανή μουσική και κρασί ,πολύ κρασί. Γέλια, φωνές, τραγούδια, χορός και γνωριμίες. Θα γνωρίσεις το μισό κάμπινγκ, που επίσης θα έχει κατέβει στο χωριό . Παράλληλα θα βρεις  πλανόδιους  να πωλούν χειροποίητα κοσμήματα, μαγαζάκια με σουβενίρ, ένα μαρκετάκι και μαγαζιά για φαγητό. Μετά και από αυτή τη βόλτα και αφού έχεις πεθάνει από τη κούραση επιστρέφεις στη σκηνή  για ύπνο, ενώ οι πολύ τολμηροί της παρέας θα συνεχίσουν τη βραδιά στην παραλία με φωτιά. Τέλος πρώτης μέρας!

Ήταν μια ιστορία της Ραφαέλας Βασιλακοπούλου!

Στείλε μας τη δική σου τρελή ή…βαρετή (νομίζεις!) ιστορία στο   lovelovecomteam@gmail.com και μοιράσου τις εμπειρίες σου από την όμορφη χώρα μας

 

13598 προβολές

Ιστορίες: Πάμε τσάρκα μέχρι το καραμπουρνάκι!

(μια βόλτα από τη μια άκρη της παραλίας μέχρι την άλλη)

Στα φοιτητικά μου χρόνια στη Θεσσαλονίκη, γύρισα σε πολλά μέρη και ανακάλυψα πολλές μαγευτικές γωνιές αυτής της γοητευτικής πόλης. Ωστόσο κάτι έλειπε. Είχαμε μεν χορτάσει με την παρέα μου την παραλία, αλλά ποτέ δεν καταφέραμε να την περπατήσουμε ολόκληρη από το λιμάνι μέχρι το Μέγαρο Μουσικής και από κει μέχρι το Καραμπουρνάκι και το παλάτι του τέως βασιλιά Κωνσταντίνου, ενώνοντας παλιά, νέα παραλία και Καλαμαριά. Αυτή η πανέμορφη βόλτα ορίστηκε τελικά ένα απόγευμα μιας Κυριακής του Μαΐου με τέλειες καιρικές συνθήκες και αν αποφασίσεις να την κάνεις πραγματικά αξίζει  κάθε βήμα και κάθε εικόνα που θα δεις.

Ξεκινάς από το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, εκεί όπου πολύς κόσμος, αγναντεύοντας τη θάλασσα και τα κτίρια της παραλίας με καλή παρέα, χαλαρώνει πραγματικά. Αρχίζεις και περπατάς κατά μήκος της παλιάς παραλίας Θεσσαλονίκης, η οποία τελειώνει στο Λευκό Πύργο, σήμα κατατεθέν της πόλης. Προσέχεις φυσικά να μην περπατάς μέσα στον ποδηλατόδρομο που διασχίζει την παραλία. Η εικόνα από αυτή την πλευρά είναι τόσο γνώριμη, την έχει δε σε πολλές φωτογραφίες, σε πολλά καρτ ποστάλ και όμως πάντα θα σε γοητεύει γιατί είναι αντιπροσωπευτική της αύρας που βγάζει η “συμπρωτεύουσα”. Στα αριστερά πολλές και ωραίες καφετέριες, όπου  Θεσσαλονικείς και μη απολαμβάνουν το κυριακάτικο καφεδάκι τους. Φτάνοντας στον Πύργο το Λευκό δε μπορείς παρά να μη τον θαυμάσεις, ενώ στον περίγυρό του πλήθος κόσμου ξαπλώνει είτε στα “γρασίδια” είτε στα βραχάκια που υπάρχουν στο μέρος και συνήθως θα δεις πολλούς πλανόδιους εμπόρους, μουσικούς του δρόμου, τις καφετέριες- καράβια που κάνουν την εμφάνισή τους την Άνοιξη και το Καλοκαίρι, αλλά και πολλές… ωραίες παρουσίες και από τα δύο φύλα. Όλα αυτά δημιουργούν μια εκπληκτική εικόνα γύρω από το σημείο αναφοράς της Θεσσαλονίκης!

Περνάς πλέον το Λευκό Πύργο και όλα αλλάζουν.. Η Νέα Παραλία ελκυστική, ευρωπαϊκών προδιαγραφών, σύγχρονη απλώνεται μπροστά σου. Στα αριστερά, το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στη γνωστή του θέση από το 1973 και στη συνέχεια, στα δεξιά και μπροστά στη θάλασσα,  οι “Ομπρέλες” της Θεσσαλονίκης, ένα έργο τέχνης που προσελκύει καθημερινά πολύ κόσμο για φωτογραφίες και γίνεται αντικείμενο θαυμασμού. Σε λίγο στο αριστερό σου χέρι θα δεις το ιστορικό, αλλά πλήρως ανακαινισμένο “Makedonia Palace”, άλλο ένα σημείο αναφοράς της πόλης και όσο περπατάς και μέχρι να φτάσεις στο Μέγαρο Μουσικής αντικρίζεις κόσμο που περπατάει, κάνει τζόκινγκ, οικογένειες που θέλουν να ξεφύγουν από τη ρουτίνα, γλυκούληδες σκύλους, ζευγαράκια που ερωτεύονται ξανά και ξανά και κόσμο που εξερευνά τα πολλά πάρκα της Νέας Παραλίας.

Περνώντας από το -αλά όπερα του Σίδνεϊ  χτισμένο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης και το διαχρονικό Ποσειδώνιο, είσαι έτοιμος να βγεις από την παραλιακή και σε λίγο εισέρχεσαι στην οδό Θεμιστοκλή Σοφούλη της Καλαμαριάς. Είσαι δίπλα στην παραλία, αλλά όχι πάνω στη θάλασσα πλέον. Μολαταύτα ο δρόμος είναι υπέροχος με καταστήματα, δεξιά και αριστερά δέντρα, ενώ φαίνεται πως η συγκεκριμένη περιοχή είναι πιο πλούσια από όσες είχες δει μέχρι τώρα. Είσαι πλέον πολύ κοντά στον τελικό σου προορισμό, ολοκληρώνοντας την πρόκληση και τη βόλτα. Στο ακρωτήρι Καραμπουρνάκι στέκει επιβλητικό το παλάτι του τέως βασιλιά Κωνσταντίνου, δίπλα στο οποίο είναι ένα όμορφο παρκάκι με παγκάκια, που προσφέρουν απίστευτη θέα της Θεσσαλονίκης Κάθεσαι να ξεκουραστείς και αμέσως αντιλαμβάνεσαι το μεγαλείο και την παράξενη γοητεία της. H πόλη από αυτό το σημείο είναι σα να σε καλεί να ζήσεις αυτή τη βόλτα ξανά και ξανά, ανακαλύπτοντας κάθε φορά και κάτι καινούριο.

Γι αυτό σου λέω, πάρε στο χέρι καφεδάκι και πάμε μέχρι το καραμπουρνάκι

Στείλε μας τη δική σου τρελή ή…βαρετή (νομίζεις!) ιστορία στο lovelovecomteam@gmail.com και μοιράσου τις εμπειρίες σου από την όμορφη χώρα μας)

by: ste_liout

3873 προβολές

Ιστορίες: Δεκαπενταύγουστος στην Τήνο, μια μοναδική εμπειρία!

Η ημέρα του Δεκαπεντάυγουστου στην Ελλάδα είναι η μέρα που όλοι οι Έλληνες μαζεύονται στα χωριά τους ή στα ελληνικά αγαπημένα μας νησιά για να γιορτάσουν πατροπαράδοτα τη γιορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και να χορέψουν σε ένα από τα εκατοντάδες πανηγύρια με φίλους και συντοπίτες τους. Ωστόσο, η εμπειρία μου από το καλοκαίρι του 2008 στην Τήνο ανήμερα Δεκαπενταύγουστου είναι ένα ξεχωριστό κομμάτι των νεανικών μου αναμνήσεων.


(click by: kosmasth)

Πριν ξεκινήσω την αφήγησή μου θα ήθελα να σας δώσω μερικές πληροφορίες για να μπείτε στο κλίμα. Στη μία άκρη του λιμανιού της Χώρας της Τήνου ξεκινάει ένας μικρός ανηφορικός δρόμος στο τέλος του οποίου θα αντικρίσετε τον Ιερό Ναό σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια. Στα δεξιά του δρόμου έχει τοποθετηθεί μια μεγάλη -προστατευμένη από τον αυτοκινητόδρομο- μοκέτα, η οποία απλώνεται κατά μήκος της ανηφόρας και φτάνει μέχρι την εκκλησία. Ο λόγος ύπαρξής της είναι για να απαλύνει όσο είναι δυνατό τον πόνο από τα γόνατα όσων ανεβαίνουν γονατιστοί, εκπληρώνοντας το τάμα τους στην Παναγία. Ο Ναός, κατασκευασμένος ολοκληρωτικά από λευκό μάρμαρο, βρίσκεται εντός ενός πανέμορφου περιποιημένου προαυλίου χώρου. Όπως, ίσως έχετε καταλάβει, παίρνοντας αντίστροφα τη διαδρομή, αυτή καταλήγει πίσω στο λιμάνι.


(Γονατιστοί στο δρόμο για τη Μεγαλόχαρη)

Ξυπνήσαμε, λοιπόν, με την οικογένειά μου ανήμερα Δεκαπενταύγουστου και κατευθυνθήκαμε προς την εκκλησία. Όταν φτάσαμε στην αρχή του δρόμου αντίκρισα ένα απίστευτο θέαμα. Το πλήθος του κόσμου έφτανε μέχρι εκεί!  Προσπαθήσαμε να πάμε όσο πιο κοντά μπορούσαμε. Ήταν αδύνατο. Περιμέναμε στο σημείο που βρισκόμασταν για να ξεκινήσει η περιφορά της θαυματουργής εικόνας της Παναγίας. Η εικόνα έχει μεγάλη ιστορία, την έχουν προσκυνήσει μεγάλοι Έλληνες όπως ο Κολοκοτρώνης και ο Μιαούλης. Το πιο εντυπωσιακό, όμως, όλων ήταν πως ο κόσμος που περίμενε παρά το γεγονός ότι ήταν αρκετά μακριά από το Ναό και σε εξωτερικό χώρο ήταν ήσυχος, περιμένοντας καρτερικά την ώρα της περιφοράς. Εντυπωσιακό δείγμα ευλάβειας και πίστης!

Η περιφορά ήταν έτοιμη να ξεκινήσει και το πλήθος κόσμου που στάθηκαν τυχεροί (ή απλά γνώριζαν) και ήταν μέσα στο Ναό και στον προαύλιο χώρο αυτού μετακινήθηκε προς το λιμάνι. Πλήθος αντιπροσώπων της πολιτικής και θρησκευτικής ηγεσίας παρίστατο για την περιφορά της εικόνας, με τον αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμο να τελεί την Αρχιερατική Λειτουργία. Πριν ξεκινήσει, ωστόσο, οι πολιτικοί αντιπρόσωποι επιβιβάστηκαν σε μια τορπιλάκατο του Πολεμικού Ναυτικού για να αποδοθεί, μέσω κατάθεσης στεφάνων, φόρος τιμής στον τορπιλισμό του αντιτορπιλικού “Έλλη” στα ανοιχτά της Τήνου στις 15 Αυγούστου 1940. Στη συνέχεια οι Δόκιμοι του Πολεμικού Ναυτικού πήραν στους ώμους τους την εικόνα και η περιφορά ξεκίνησε, φτάνοντας μέχρι το λιμάνι. Είδα δάκρυα σε πολλά ζευγάρια μάτια εκείνο το αυγουστιάτικο πρωινό, κάνοντας με τη σειρά μου συγκινημένος το σταυρό μου, καθώς η θαυματουργή εικόνα περνούσε από μπροστά μου.

Θα μπορούσα να πω περισσότερα , δεν είναι όμως απαραίτητο νομίζω. Το πλήθος κόσμου που συρρέει κάθε χρόνο στην Τήνο για να προσκυνήσει, να εκπληρώσει ένα τάμα, να ανάψει έστω ένα κεράκι στην Παναγία, όπως και μια δική σας επίσκεψη, συμπληρώνουν ιδανικά τη δική μου βιωματική εμπειρία από τον τηνιακό Δεκαπενταύγουστο.

Στείλε μας τη δική σου τρελή ή…βαρετή (νομίζεις!) ιστορία στο lovelovecomteam@gmail.com και μοιράσου τις εμπειρίες σου από την όμορφη χώρα μας.

by: ste_liout

2277 προβολές

Ιστορίες: Στη Σαντορίνη έζησα δύο διαφορετικά και αξέχαστα ηλιοβασιλέματα!

Το θέμα “ηλιοβασίλεμα στη Σαντορίνη” δεν εντυπωσιάζει πλέον τόσο τον κόσμο λόγω της μεγάλης διαφήμισης γύρω από το θέμα και της παγκόσμιας απήχησης που απολαμβάνει το νησί κάθε χρόνο, με πλήθος κόσμου να συρρέει θέλοντας να ζήσει αυτή τη μαγική δύση του ηλίου που προσφέρεται απλόχερα. Πριν επισκεφτώ λοιπόν το νησί, αμφισβητούσα έντονα η αλήθεια είναι τη μαγικότητα του φαινομένου, έχοντας πάντα την ίδια απορία να εκφράζεται σε παρέες και στη σύντροφό μου. “Τι το ξεχωριστό έχει το ηλιοβασίλεμα της Σαντορίνης πια και το έχουν όλοι τόσο ψηλά στο μυαλό τους”; Λοιπόν φίλοι μου η απορία μου λύθηκε όταν πήγα Σαντορίνη και μέσω αυτών που θα σας περιγράψω παρακάτω, θα ήθελα να απολαύσουμε μαζί ξανά και ξανά την εμπειρία μου.

Η πρώτη εμπειρία έλαβε χώρα- διόλου τυχαία- στην Οία. Πολυδιαφημισμένη, κλασσική αξία, η Οία εκπλήρωνε και με το παραπάνω τις προσδοκίες μου για να δω αυτό το μοναδικό, όπως μου λέγανε, φαινόμενο. Ακολούθησα με τη σύντροφό μου την πεπατημένη. Μια φωτογραφική μηχανή στο χέρι, καλοκαιρινή διάθεση και αναζητήσαμε μια θέση όσο το δυνατόν καλύτερα γινόταν, καθώς το πλήθος του κόσμου που βρισκόταν στο σημείο είναι δύσκολο να περιγραφεί. Ο ήλιος είχε αρχίσει ήδη να κατεβαίνει και το χρώμα του να γίνεται όλο και πιο κόκκινο. Αναμέναμε την κορύφωση και παράλληλα ονειροπολούσαμε. Και ξαφνικά, πολύ απότομα στα δικά μου μάτια, τα πάντα κοκκίνισαν! Ο ήλιος έγινε ένα με τη θάλασσα και σα στοργικός πατέρας άπλωσε τις αχτίδες του και την “πήρε στην αγκαλιά” του, δίνοντάς της ένα χρώμα ανάμεσα σε κόκκινο και πορτοκαλί. Το πλήθος είχε μείνει άφωνο. Ήταν μια τέλεια εικόνα, γοητευτική, εκθαμβωτική. Εκεί πάνω σε ένα βραχάκι, η σύντροφός μου έγειρε το κεφάλι της στον ώμο μου βιώνοντας παράλληλα συναισθήματα Και ξαφνικά, το ίδιο απότομα με πριν, ο ήλιος “έκανε βουτιά” στη θάλασσα και χάθηκε. Το πλήθος χειροκρότησε Υπό άλλες συνθήκες θα μου φαινόταν αστείο, αλλά αυθόρμητα χειροκρότησα και εγώ, μη μπορώντας να βρω άλλο τρόπο να υποκλιθώ σε αυτό το μεγαλείο.

Την επόμενη μέρα γνωρίζαμε πλέον και αποφασίσαμε να πάμε στο Ημεροβίγλι. Φύγαμε νωρίς από τη θάλασσα, ντυθήκαμε με τα καλοκαιρινά μας αέρινα ρούχα, έχοντας αποφασίσει ότι το ηλιοβασίλεμα εκείνης της ημέρας θα το απολαμβάναμε πίνοντας ένα ωραίο και δροσερό κοκτέιλ. Καθίσαμε λοιπόν στο μαγαζί, το οποίο μας προσέφερε μια εκπληκτική βεράντα με άνετες καρέκλες για να ζήσουμε τη δύση του ηλίου όσο πιο ιδανικά γινόταν. Συζητώντας και φλερτάροντας ο ένας τον άλλον (η Σαντορίνη μας είχε ξυπνήσει αναμνήσεις από τα πρώτα μας ραντεβού) παρατηρούσαμε τον ήλιο να κατεβαίνει όσο η ώρα περνούσε και περίμενα να ξαναδώ εκείνα τα χρώματα. Είχε φτάσει η ώρα. Εκείνη την ημέρα ήταν όμως διαφορετικά, αλλά εξίσου μαγικά. Σε πιο σκούρες αποχρώσεις η θάλασσα γαλήνια έτοιμη να υποδεχτεί τον «αυτοκράτορα» ήλιο, ο οποίος με τη σειρά του, της “επιβλήθηκε” αυτή τη φορά, με τον ουρανό να γεμίζει με χρώματα μενεξεδί. Στο μπαράκι που βρισκόμασταν είχε κόσμο ήσυχο, ούτε χειροκροτήματα ούτε πολλά φλας, γεγονός που βοηθούσε να νιώσουμε ακόμα περισσότερο αυτή την αψεγάδιαστη, για άλλη μια φορά, και λίγο πιο άγρια εικόνα. Ήπια μια γουλιά από το κοκτέιλ μου και κάθισα αναπαυτικά στην καρέκλα μου. Δεν υπήρχε άλλη εξήγηση. Ή ονειρευόμουν ή ήμουν στον παράδεισο ή απλά…στη Σαντορίνη!

Στείλε μας τη δική σου τρελή ή…βαρετή (νομίζεις!) ιστορία στο lovelovecomteam@gmail.com και μοιράσου τις εμπειρίες σου από την όμορφη χώρα μας.

by: ste_liout

10867 προβολές

Ιστορίες: Στην Ξάνθη λάτρεψα τις Απόκριες και το καρναβάλι

Απόκριες 2018 και αποφασίσαμε με την παρέα μου να ζήσουμε από κοντά το ξακουστό «Ξανθιώτικο Καρναβάλι», μιας και δεν μας είχε δοθεί ξανά η ευκαιρία να επισκεφτούμε τη Θράκη. Κακώς.. Δεν ξέραμε τι χάναμε.


(click by: carnivalofxanthi.gr)

Παρασκευή το σούρουπο φτάσαμε και μπήκαμε στο κέντρο της πόλης. Αφού τακτοποιηθήκαμε στο ξενοδοχείο, βγήκαμε μια βόλτα για να γνωρίσουμε με μία πρώτη ματιά την Ξάνθη. Φώτα, κόσμος, μουσικές, σερπαντίνες και κομφετί, μικροί και μεγάλοι, φοιτητές και παιδιά είχαν ξεχυθεί στους δρόμους! Χόρευαν, γελούσαν πειραζόντουσαν… Όλοι μια παρέα. Δεν είχαμε κάτι άλλο να κάνουμε, παρά μόνο να ζήσουμε κι εμείς αυτό το γλέντι. Μετά από αρκετό περπάτημα και πολύ χορό στους δρόμους και στα σοκάκια της παλιάς πόλης, βρήκαμε ένα ταβερνάκι όπου απολαύσαμε εξαιρετικό φαγητό και ποτό. Εκεί γνωρίσαμε ένα Ξανθιώτη ο οποίος μας ενημέρωσε για τις εκδηλώσεις του τριημέρου και μας έδωσε γενικότερες πληροφορίες για το καρναβάλι.

Οι Θρακικές Λαογραφικές Εορτές -αυτό είναι το επίσημο όνομα του καρναβαλιού- διοργανώθηκαν στην Ξάνθη για 53η χρονιά το 2018. Μέχρι το 1950 είχαν κυρίως λαογραφικό χαρακτήρα εξ’ ου και το επίσημο όνομα. Ήταν τόσες πολλές οι εκδηλώσεις που μας πρότεινε, που απλά κοιτιόμασταν και δεν ξέραμε τι να πρωτοκάνουμε. Το Σάββατο παρακολουθήσαμε αρκετές μουσικοχορευτικές και θεατρικές εκδηλώσεις των συλλόγων και συναυλίες. Φάγαμε, χορέψαμε, γνωρίσαμε κόσμο, «φλερτάραμε» με τους ανθρώπους και την πόλη και γενικότερα το ευχαριστηθήκαμε με την ψυχή μας.


(click by: carnivalofxanthi.gr)

H αποκριάτικη παρέλαση στην χρωματιστή πόλη είναι μοναδική εμπειρία, κυρίως δε αν μπεις και εσύ σε κάποιο από τα άρματα. Εμείς, δυστυχώς δεν ήμασταν οργανωμένοι και έτσι δεν πήραμε μέρος στην παρέλαση. Δεσμευόμαστε, όμως για του χρόνου. Απολαύσαμε πολύ το ξέφρενο γλέντι τόσο στη βραδινή παρέλαση του Σαββάτου όσο και στην μεσημεριανή της Κυριακής. Καρνάβαλοι κάθε ηλικίας, ξέγνοιαστοι φοιτητές, μικρά χαρούμενα παιδιά και μεγάλες παρέες παίρνουν μέρος στην παρέλαση και σου προσφέρουν σάτιρα, γέλιο και πολύ χορό. Είναι άξιοι θαυμασμού οι σύλλογοι που διοργανώνουν κάθε χρόνο αυτό το λαμπρό event, το οποίο πλέον έχει διακριθεί και στα Βαλκάνια.

Αφού κορυφώθηκε το τριήμερο party με τη μεγάλη καρναβαλική παρέλαση ακολούθησε το “Κάψιμο του τζάρου” (για τους κοινούς θνητούς, αυτό είναι το κάψιμο του βασιλιά καρνάβαλου). Το έθιμο αυτό παίρνει σάρκα και οστά στο κέντρο της πόλης δίπλα στον ποταμό Κόσυνθο. Οι καρναβαλιστές -και όχι μόνο- το παρακολουθούν από τη γέφυρα, χορεύοντας στους ρυθμούς του «Para Bailar La Bamba» και άλλων καρναβαλίστικων «διαμαντιών» της μουσικής! Όπως καταλαβαίνετε οι ξανθιώτες έχουν “τον ασταμάτητο” στο χορό και στη διασκέδαση. Μετά το κάψιμο του καρνάβαλου φάγαμε κάτι, κάναμε μία ακόμα βολτίτσα στην πόλη και πήγαμε στα δωμάτιά μας να ξεκουραστούμε. Μας περίμενε μία ακόμη ξεχωριστή μέρα.


(click by: carnivalofxanthi.gr)

Καθαρά Δευτέρα, μέρα αργίας, η «πύλη στη Σαρακοστή». Ξυπνήσαμε, αφήσαμε τα δωμάτια και κατευθυνθήκαμε προς το κέντρο να πάρουμε μία τελευταία δόση…Ξάνθης. Έπειτα, πήραμε το δρόμο της επιστροφής με μία μικρή στάση στο Πόρτο Λάγος για να τιμήσουμε τα έθιμα και τις παραδόσεις. Καθίσαμε για θαλασσινά και ουζάκι σε μία ταβερνούλα εκεί κοντά, χαζεύαμε την ομορφιά της Βιστωνίδας και αναπολούσαμε τις τρελές, πανέμορφες και αξέχαστες στιγμές γέλιου και χαράς που ζήσαμε αυτό το τριήμερο στην Ξάνθη. Με βαριά καρδιά μπήκαμε στο αυτοκίνητο για να επιστρέψουμε. Όλοι σκεφτόμασταν το ίδιο. “Στην Ξάνθη λάτρεψα το καρναβάλι”.

Και του χρόνου…

Στείλε μας τη δική σου τρελή ή…βαρετή (νομίζεις!) ιστορία στο lovelovecomteam@gmail.com και μοιράσου τις εμπειρίες σου από την όμορφη χώρα μας.

by maria__liouta

5382 προβολές

Ιστορίες: Της Γριάς το… πήδημα δεν είναι αυτό που νομίζεις

Έτυχε να βρεθώ πριν λίγα χρόνια σε αυτό το, ξεχωριστής ομορφιάς, κυκλαδονήσι με μια παρέα όχι μόνο διασκεδαστική αλλά και απαρτιζόμενη από αυτά τα άτομα που πηγαίνουν διακοπές σε ένα νησί και ψάχνουν κάθε μέρα να πάμε σε καινούρια μέρη και σε διαφορετικές παραλίες. Μια παρέα που φυσικά ήταν απόλυτα ταιριαστή με τα δικά μου γούστα.

Καθώς λοιπόν τρώγαμε τις πραλίνες μας απλωμένες σε φρέσκο ψωμί, τα αυγά μας με τα μπέικον (χμ, θα σας μιλήσω άλλη φορά για εκείνο το τέλειο πρωινό), ακούμε από το διπλανό τραπέζι να λένε ότι ήθελαν να πάνε την επόμενη μέρα στης “Γριάς το πήδημα”. Σημειωτέον ότι η κοινή νοοτροπία της δικής μου παρέας ήταν και είναι να μην ψάχνουμε ποτέ τίποτα για ένα μέρος πριν το επισκεφτούμε ώστε να απολαμβάνουμε τη χαρά της ανακάλυψης και της έκπληξης. Ακούγοντας αυτό το περίεργο όνομα, εκτός φυσικά από τους αναπόφευκτους συνειρμούς που δημιουργούνται στο μυαλό κάθε ανώριμου νέου σαν και εμένα, θέλησα να μάθω τι είναι αυτό το “πήδημα της Γριάς”, το οποίο πιο πολύ με κάποιο τοπικό έθιμο ή κάποιο event σε μαγαζί της Χώρας έμοιαζε παρά με όνομα παραλίας.

Έχοντας τεχνηέντως αφήσει να εννοηθεί ότι έμαθα τελικά περί τίνος πρόκειται, ξεκινήσαμε με την παρέα μου την ίδια μέρα για να βουτήξουμε τα κορμιά μας στης “Γριάς το πήδημα”. Η παραλία βρίσκεται στη νοτιοανατολική Άνδρο, πολύ κοντά στον Όρμο του Κορθίου μέσα από τα στενά δρομάκια του οποίου έπρεπε να περάσουμε για να φτάσουμε στο σημείο όπου αφήσαμε το αυτοκίνητό μας. Μετά από κατάβαση περίπου 5 λεπτών από ένα μονοπάτι φτάσαμε στην παραλία. Πραγματικά, άξιζε τον κόπο. ‘Ηταν όσο απομονωμένη τη θέλαμε, με κρυστάλλινα γαλαζοπράσινα νερά και την χαρακτηριστική φυσική σκιά που δημιουργούσαν οι βράχοι που την περιέβαλλαν. Αν και τη συγκεκριμένη μέρα την πετύχαμε με λίγο παραπάνω κυματάκι, ήταν αναπόφευκτο να μην απολαύσουμε τόσο τη θάλασσα όσο και την τέλεια αμμουδιά της ακτής, ξαπλώνοντας και παίζοντας το εθνικό σπορ της παραλίας.


(click by: kellymichou)

Όσοι έχουν βρεθεί σ αυτή την μοναδική παραλία της Άνδρου, είναι αδύνατο να μην εντυπωσιαστούν από τον πολύ μεγάλο βράχο, ο οποίος στέκει -κάπως ανορθόδοξα θα λέγαμε- σε κεντρικό σημείο στην ακτή. Ένας επιβλητικός και παράξενος βράχος που δίνει άλλο νόημα στο “πήδημα της Γριάς”, λόγω των διάφορων μύθων που υπάρχουν γύρω από αυτόν, αλλά και του γεγονότος ότι από μια οπτική μοιάζει με το προφίλ σκυφτής γριάς με τη μαντίλα της στο κεφάλι. Ο επικρατέστερος μύθος πάντως αναφέρεται στην Τουρκοκρατία, όπου οι πολιορκητές μη μπορώντας να κυριεύσουν το μεσαιωνικό κάστρο του Κοχύλου, έστειλαν μια γριά με την κόρη της για να ζητήσουν βοήθεια από αυτούς που βρισκόταν εντός του κάστρου. Τη νύχτα, η γριά άνοιξε μια πόρτα και έτσι κατάφεραν οι Τούρκοι να μπουν και να τους σφάξουν. Η γριά, μετανιώνοντας για την προδοσία λέγεται ότι, σκαρφάλωσε σε ένα ψηλό βράχο και πήδηξε στη θάλασσα. Στο σημείο που έπεσε πέτρωσε, έγινε βράχος και από τότε στέκει εκεί μοιρολογώντας για το κακό που προξένησε.

Καθώς σουρούπωνε και ανεβαίναμε το μονοπάτι για την επιστροφή, γύρισα και κοίταξα την παραλία και το βράχο. Η εικόνα που αντίκρισα εκείνο το καλοκαιρινό δειλινό ήταν όντως ένας μύθος!

Στείλε μας τη δική σου τρελή ή…βαρετή (νομίζεις!) ιστορία στο lovelovecomteam@gmail.com και μοιράσου τις εμπειρίες σου από την όμορφη χώρα μας

by: ste_liout

3407 προβολές

Ίστοριες: Ένα σούρουπο στη Χώρα της Αστυπάλαιας

Αν είναι κάτι για το οποίο φημίζεται η Αστυπάλαια, αυτό είναι σίγουρα η Χώρας της. Κατά τη γνώμη μου είναι μία από τις ομορφότερες και γραφικότερες Χώρες στην Ελλάδα. Είχαμε ακούσει τα πιο όμορφα λόγια γι’ αυτό το μέρος και εμείς με τη σειρά μας απολαύσαμε αυτόν τον περίπατο στα αστυπαλιώτικα σοκάκια την ώρα που ο ουρανός ήταν πορτοκαλί, ροζ και κίτρινος, την ώρα της δύσης του ηλίου.

Η βόλτα μας στην αμφιθεατρικά χτισμένη Χώρα, ξεκίνησε με περιπλάνηση στα όμορφα στενα σοκάκια της. «Άσπρο-μπλε» παντού (η επιρροή από τα κυκλαδίτικα νησιά ήταν φανερή), μαγαζάκια με αναμνηστικά σουβενίρ και περίεργα καφτάνια, χαμογελαστές γιαγιάδες καθισμένες στα πλατύσκαλα, βουκαμβίλιες και φυσικά πολύς -αργά περιπλανώμενος- κόσμος. Ένα παραμύθι! Κάναμε τις βόλτες μας, βγάζαμε φωτογραφίες, θαυμάζαμε την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική των σπιτιών και φυσικά αγοράσαμε καρτ-ποστάλ από το νησί. Το αγαπημένο μου σημείο στις καλοκαιρινές διακοπές είναι αυτή η βόλτα…

Κάπως έτσι βρεθήκαμε στο κεντρικότερο σημείο της Χώρας με τους περίφημους 8 ανεμόμυλους. Οι φωτογραφίες εννοείται δεν έλειψαν και από εκεί. Μάθαμε μάλιστα ότι οι 4 από αυτούς λειτουργούν ακόμη. Δεν αντισταθήκαμε στον πειρασμό και κάτσαμε σ’ ένα παραδοσιακό καφενείο της πλατείας -του οποίου το όνομα μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή. Εκεί δοκίμασα το πιο γευστικό, ίσως, γλυκό του κουταλιού βύσσινο που είχα δοκιμάσει ποτέ. Όσο κι αν μιλούσα με την παρέα μου τα μάτια μου ήταν «καρφωμένα» στη Χώρα, στα «άσπρα-μπλε» σπιτάκια και στο ολοφώτεινο πια Κάστρο.

 

Μετά από αρκετή ώρα -ομολογώ πως πήραμε και δεύτερο γλυκό- σηκωθήκαμε και κατευθυνόμασταν προς το… “Κάστρο της Αστροπαλιάς”. Αρχίσαμε, λοιπόν, να ανηφορίζουμε γεμάτοι περιέργεια. Μόλις φτάσαμε καταλάβαμε πόσο καθηλωτικό είναι, αφού καταλαμβάνει έκταση 4.000 τετραγωνικών μέτρων. Ας μη μιλήσω καλύτερα για τη συγκλονιστική θέα! Από εκεί βλέπαμε τα δύο φυσικά λιμάνια του νησιού, αλλά και τη φωτισμένη Χώρα με τους ανεμόμυλους. Μάθαμε την ιστορία για την οικογένεια Κουερίνι από την οποία χτίστηκε το Κάστρο. Μας την εξιστόρησε ένας ευγενικός κύριος, ο κύριος Κώστας, με τον οποίο -παρεμπιπτόντως- πιάσαμε τη συζήτηση, γίναμε φίλοι και ήταν ο οδηγός μας στο νησί για το υπόλοιπο των διακοπών.

Αυτή ήταν η εμπειρία μου στην «κουκλίστικη» πρωτεύουσα της Αστυπάλαιας. Σαγηνευτική, γεμάτη μυστικά και ιστορίες, μας υποδέχτηκε με τον πιο όμορφο τρόπο. Φυσικά την επισκεφτήκαμε άλλες τρεις φορές (κυρίως για το «βυσιννάκι» που σας έλεγα).     

Στείλε μας τη δική σου τρελή ή…βαρετή (νομίζεις!) ιστορία στο lovelovecomteam@gmail.com και μοιράσου τις εμπειρίες σου από την όμορφη χώρα μας.

by maria__liouta

1252 προβολές

Ιστορίες: Η πορεία προς την Παναγία τη Χοζοβιώτισσα είναι μια διαδρομή ψυχικής κορύφωσης

Είχα ακούσει πάρα πολλά για την Ιερά Μονή της Παναγίας της Χοζοβιώτισσας, η οποία “κοσμεί” εδώ και 900 περίπου χρόνια το νησί της Αμοργού. Φράσεις όπως “μαγική θέα”, “προκαλεί δέος”, “απέραντο γαλάζιο” συνόδευαν τις περιγραφές για το μοναστήρι και τη θέα που απλώνεται στα πόδια των επισκεπτών. Αυτό που έζησα όμως, κατά την ανάβαση προς την Παναγία την Κοζιβίτισσα ή Χοζιβίτισσα, ήταν υπεράνω κάθε προσδοκίας και οι εικόνες που πλημμύρισαν την ψυχή μου χαράχθηκαν ανεξίτηλα στη μνήμη μου.

Έχοντας παρκάρει το αυτοκίνητο ξεκίνησα να ανεβαίνω ένα ένα τα 300 πλατιά σκαλιά, που οδηγούν στην Ιερά Μόνη. Το Αιγαίο Πέλαγος με το βαθύ μπλε χρώμα που το χαρακτηρίζει, “αγκάλιαζε” τις παρυφές των απόκρημνων βράχων και δημιουργούσε στα μάτια μου μια εκπληκτική εναλλαγή χρωμάτων, γήινων, φυσικών, έντονων. Σταμάτησα να θαυμάσω αυτό το, σπάνιας ομορφιάς, τοπίο και το βλέμμα μου έπεσε στο κτίσμα της Μονής. Φαινόταν ανθρωπίνως αδύνατο να υπάρχει αυτό το κτίσμα σα “σφηνωμένο” μέσα στους βράχους. Αναρωτήθηκα για λίγο πώς μπορεί να είναι η θέα από ψηλά και ξεκίνησα αμέσως να περπατάω για να το ανακαλύψω.

Φτάνοντας στην κορυφή και κατ’ επέκταση στον προαύλιο χώρο της Παναγίας της Χοζοβιώτισσας ένοιωσα το δημιούργημα του Θεού σε όλο του το μεγαλείο. Η εικόνα ήταν καθηλωτική . Το “απέραντο γαλάζιο” από την ομώνυμη ταινία του Λικ Μπεσόν απλωνόταν μπροστά μου σε μια έκταση, που το ανθρώπινο μάτι δε μπορεί να συλλάβει  και μου αποκάλυπτε τη σφαιρικότητα της γης. Κυριαρχούσε η απόλυτη ισορροπία ανάμεσα στο φυσικό και το “θείο”, γαληνεύοντας την ψυχή μου και προκαλώντας μου παράλληλα δέος. Ένοιωσα κυρίαρχος του κόσμου και την ίδια στιγμή τόσο μικρός μπροστά σε αυτή τη δυναμική ισορροπία, ανήμπορος να την ελέγξω.

Το κτίσμα της Ιεράς Μονής άκρως μυσταγωγικό, δαιδαλώδες μέχρι να φτάσω στο ναό μου έδωσε την ευκαιρία να ανάψω ένα κερί, ευχαριστώντας το Θεό για τα δώρα του στον άνθρωπο. Σκέφτηκα ότι το να παρευρεθεί κανείς στο πανηγύρι του Μοναστηριού στις 21 Νοεμβρίου θα ήταν σίγουρα μια ακόμα μοναδική εμπειρία και υποσχέθηκα στον εαυτό μου να τη ζήσει.

Τον Αύγουστο του 2012 είχα μαγευτεί από το ηλιοβασίλεμα της Σαντορίνης. Τέσσερα χρόνια μετά, βίωσα τη δική μου ψυχική κορύφωση στην Αμοργό.

Στείλε μας τη δική σου τρελή ή…βαρετή (νομίζεις!) ιστορία στο lovelovecomteam@gmail.com και μοιράσου τις εμπειρίες σου από την όμορφη χώρα μας.

by: ste_liout

5964 προβολές