Ιστορίες: Η μαγεία των Δελφών!

Δεν είναι υπερβολή να ειπωθεί πως όποιος επισκέπτεται τους Δελφούς νιώθει ευλογημένος. Η θαυμαστή αυτή περιοχή στην οποία μυθολογικά ο Απόλλωνας ίδρυσε το μαντείο του σκοτώνοντας το φύλακα του μέχρι τότε ιερού της Γαίας, Πύθωνα– εξ’ ου και η λέξη Πυθία > Πύθωνας> πύθομαι = σαπίζω, μπορεί να χαρακτηριστεί χωρίς υπερβολή το κέντρο της Γης• και ακόμη περισσότερο κέντρο πολιτισμού, νοοτροπιών, ηθών και εθίμων κατά την αρχαιότητα.

 

Κάθε σπιθαμή της ιστορίας του δίνεται στον επισκέπτη πλουσιοπάροχα από την πρώτη στιγμή που θα πατήσει το πόδι του στην περιοχή των Δελφών.
Κατ’ αρχάς, η διαρρύθμιση του χώρου θυμίζει μουσείο, καθιστώντας έτσι το τέμενος του Απόλλωνα κατάλληλο ώστε να ερευνήσει κανείς και την μικρότερη πτυχή του. Η ιερά οδός, το μονοπάτι δηλαδή εντός του αρχαιολογικού χώρου των Δελφών που ξεκινά από την ρωμαϊκή αγορά και καταλήγει στον ναό του Απόλλωνα, σε συνδυασμό με τις σαφείς και περιεκτικές ταμπέλες κατά μήκος του, επιτυγχάνει μια ολοκληρωμένη ξενάγηση.

Με το που εισέρχεστε στην ιερά οδό βρίσκεστε περιστοιχισμένοι από λείψανα χιλιάδων αναθημάτων (αφιερωμάτων) από πληθώρα ελληνικών πόλεων και όχι μόνο. Τα αφιερώματα αυτά συχνά φυλάσσονταν σε θησαυρούς, δηλαδή κτίσματα συνήθως με τη μορφή ναΐσκων που οικοδομούσε κάθε πόλη για ακριβώς αυτόν τον σκοπό.


Κατά τη διάρκεια της πορείας σας μερικοί από του πολυσήμαντους θησαυρούς που θα συναντήσετε είναι οι εξής:
Ο θησαυρός των Σιφνίων: αφιερωμένος το 525 π.Χ. ετούτο το οικοδόμημα ήταν ένας από τους πιο περίτεχνους και πλουμιστούς θησαυρούς στους Δελφούς. Παρότι σήμερα έχουν απομείνει λίγα υπολείμματα του, αξίζει να αναζητήσετε στο μουσείο τμήματα από τις παραστατικές και μαεστρικά λαξευμένες ζωφόρους, που κάποτε κοσμούσαν το κτίσμα, μαζί με τις δύο κόρες που τοποθετημένες στη δυτική πρόσοψή του βαστούσαν τους πλούσιους θριγκούς. Θησαυρός των Σικυωνίων: Ο θησαυρός αυτός εικάζεται πως ανεγέρθη για να στεγάσει το άρμα του τύραννου της Σικυώνας, Κλεισθένη, τον 6ο αιώνα π.Χ. μετά τη νίκη του τυράννου στα Πύθια (εκδηλώσεις που περιελάμβαναν μουσικούς και αθλητικούς αγώνες δεύτερους σε σημασία μετά τους Ολυμπιακούς). Οι πέντε ανάγλυφες μετώπες του, με θέματα από τη μυθολογία, αντιπροσωπεύουν με τον καλύτερο τρόπο την τεχνοτροπία του 6ου αιώνα. Εκτίθενται κι αυτές σε περίοπτη θέση στο μουσείο.

Θησαυρός των Αθηναίων: ένα από τα καλύτερα διατηρημένα μνημεία των Δελφών χτίστηκε χάρη στη νίκη του Μαραθώνα, κάτι που αναφέρεται σε επιγραφή στο θησαυρό. Η επιβλητικότητα και η ομορφιά του είναι αδιαμφισβήτητη και προκαλεί δέος στο θεατή. Αξίζει να παρατηρήσετε τις εγχάρακτες μουσικές επιγραφές που αποτελούν ύμνους στον Απόλλωνα και είναι η αρχαιότερη αποτύπωση μελωδίας με χαραγμένες φθόγγους (νότες).
Καθώς προσπερνάτε τους θησαυρούς και ανηφορίζετε προς το ναό θα προσέξετε την επιγραφή «Δελφοί έδωκαν Χιοις προμαντείαν», που σημαίνει πως οι Δελφοί έδωσαν στους κατοίκους της Χίου το δικαίωμα να λαμβάνουν χρησμό πρώτοι, σε αντάλλαγμα για την αφιέρωση του βωμού από τους Χίους στο τέμενος στις αρχές του 6ου αιώνα.


Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα εισέρχεστε στο άνδηρο του ναού. Οι αναστηλωμένοι πελώριοι κίονες που χρονολογούνται από τον 4ο αιώνα π.Χ. κάνουν έκδηλη τη δεσπόζουσα θέση του σεπτού ναού του Απόλλωνος. Στο άδυτό του πιθανολογείται πως δίνονταν οι χρησμοί από την Πυθία που καθισμένη σε τρίποδα και ζαλισμένη από τις αναθυμιάσεις του χάσματος που έχασκε κάτω από τα πόδια της- χάσμα όντως υπάρχον όπως αποδεικνύεται από έρευνα έγκριτων γεωλόγων- και ευρισκόμενη σε έκσταση εκστόμιζε άναρθρες κραυγές. Ύστερα αυτές αποδίδονταν είτε γραπτά είτε προφορικά σε χρησμούς από τους ιερείς του ναού, με σημασία πολλές φορές διφορούμενη, πράγμα που μαρτυρά την οξύνοια και τη διπλωματικότητα του ιερατείου. Χαραγμένα στον τοίχο υπήρχαν λόγια των επτά σοφών, τα «δελφικά παραγγέλματα». Επρόκειτο για ευσύνοπτα και μεστά αποφθέγματα τα οποία κοινωνούσαν τους τρόπους ενάρετης ζωής.


Γύρω από το ναό μαγνητίζουν το βλέμμα αφιερώματα όπως το βάθρο του ανδριάντα του Αιμίλιου Παύλου, η στοά του βασιλιά Αττάλου και βεβαίως ένα ίσως από τα σημαντικότερα αναθήματα των Δελφών, ο Τρίποδας των Πλαταιών. Πρόκειται για κατασκευή του 5ου π.Χ. αιώνα που αναπαριστά έναν χρυσό τρίποδα στηριζόμενο σε έναν χάλκινο κίονα με τη μορφή τριών φιδιών κουλουριασμένων. Αυτό το οποίο εκτίθεται σήμερα στο χώρο είναι αντίγραφο, ενώ το γνήσιο βρίσκεται στην Κωνσταντινούπολη μετά από απαίτηση του Μέγα Κωνσταντίνου να στηθεί στον Ιππόδρομο ύστερα από την ίδρυση της Πόλης. Η σημασία του έγκειται στο ότι είναι το μοναδικό κοινό ανάθημα όλων των ελλήνων μετά τη νίκη τους στη μάχη των Πλαταιών το 479 π.Χ., ένα από τα πρώτα και σπάνια δείγματα ενότητας απάντων τότε των ελληνικών πόλεων απέναντι στον Περσικό κίνδυνο.
Μην παραλείψετε να επισκεφθείτε το εντυπωσιακό θέατρο στο οποίο διεξάγονταν μουσικοί και θεατρικοί αγώνες, αλλά και το στάδιο που λάμβαναν χώρα οι γυμνικοί αγώνες των Πυθίων.


Το αρχαιολογικό μουσείο των Δελφών, ένα από τα σημαντικότερα στο είδος του, φιλοξενεί εκθέματα, η ομορφιά και η σημασία των οποίων σημαδεύει όποιον σταθεί απέναντί τους και κοιτάξει κατάματα την αξία τους (υλική και πνευματική).

Κορύφωση της επίσκεψης αποτελεί η οδοιπορία από τον αρχαιολογικό χώρο έως τη σύγχρονη πόλη των Δελφών. Το ειδυλλιακό τοπίο σου κόβει την ανάσα. Στο βάθος διαφαίνεται η πόλη της Ιτέας, στο σημείο της αρχαίας Κίρρας, επινείου των Δελφών. Ανάμεσα σ’ αυτήν και τις απόκρημνες πλαγιές του Παρνασσού εκτείνεται ένα μεγάλο κομμάτι γης, της ιερής γης, που έγινε αφορμή για την κήρυξη τεσσάρων ιερών πολέμων στην ιστορία του μαντείου.
Κλείνοντας νιώθω την ανάγκη να πω το εξής: η ιερότητα που αναδίδει αυτός ο χώρος συνάμα με τη γεωγραφική του θέση- κρύβεται άψογα στην αγκαλιά του Παρνασσού και ξεπροβάλλει την τελευταία στιγμή, λίγο πριν έρθει ο επισκέπτης σε απόσταση αναπνοής- δημιουργούν μια απόκοσμη και μαγευτική ατμόσφαιρα που δεν μπορεί να αφήσει κανέναν ασυγκίνητο

Αποτελεί δίχως άλλο τον «ομφαλό της γης» όχι γιατί εκεί συναντήθηκαν οι δυο αετοί που έστειλε ο Δίας από τα πέρατα της γης, αλλά γιατί αποτέλεσε τόπο συνάντησης, αλληλεπίδρασης και πολιτισμού μείζονος σημασίας για την αρχαιότητα. Η ανάγκη χρησμοδοσίας, η ανάγκη επικοινωνίας με το θείο ,που είναι σύμφυτη με την ανθρώπινη οντότητα, εξηγείται με τον καλύτερο τρόπο στους Δελφούς. Η «μάντισσα» Πυθία και το ιερατείο έδιναν τον απαιτούμενο χρόνο και χώρο για να γραφεί η ιστορία και με την πρόρρησή τους φώτισαν πτυχές που αλλιώς δεν θα ‘πεφτε πάνω τους ούτε αχτίδα φως.


Αν αφουγκραστεί κανείς τον αέρα στην ιερή αυτή πόλη ακούει τα μαντικά λόγια μπλεγμένα με τον άνεμο• ακούει την αναπνοή ενός χώρου που ακόμη ξεχειλίζει ζωή.

Ήταν μια εμπειρία του Κωνσταντίνου Πέττα.

Στείλε μας τη δική σου τρελή ή…βαρετή (νομίζεις!) ιστορία στο info@lovelovegreece.com και μοιράσου τις εμπειρίες σου από την όμορφη χώρα μας.

1910 προβολές

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *