Ιστορίες: Στη Σαντορίνη έζησα δύο διαφορετικά και αξέχαστα ηλιοβασιλέματα!

Το θέμα “ηλιοβασίλεμα στη Σαντορίνη” δεν εντυπωσιάζει πλέον τόσο τον κόσμο λόγω της μεγάλης διαφήμισης γύρω από το θέμα και της παγκόσμιας απήχησης που απολαμβάνει το νησί κάθε χρόνο, με πλήθος κόσμου να συρρέει θέλοντας να ζήσει αυτή τη μαγική δύση του ηλίου που προσφέρεται απλόχερα. Πριν επισκεφτώ λοιπόν το νησί, αμφισβητούσα έντονα η αλήθεια είναι τη μαγικότητα του φαινομένου, έχοντας πάντα την ίδια απορία να εκφράζεται σε παρέες και στη σύντροφό μου. “Τι το ξεχωριστό έχει το ηλιοβασίλεμα της Σαντορίνης πια και το έχουν όλοι τόσο ψηλά στο μυαλό τους”; Λοιπόν φίλοι μου η απορία μου λύθηκε όταν πήγα Σαντορίνη και μέσω αυτών που θα σας περιγράψω παρακάτω, θα ήθελα να απολαύσουμε μαζί ξανά και ξανά την εμπειρία μου.

Η πρώτη εμπειρία έλαβε χώρα- διόλου τυχαία- στην Οία. Πολυδιαφημισμένη, κλασσική αξία, η Οία εκπλήρωνε και με το παραπάνω τις προσδοκίες μου για να δω αυτό το μοναδικό, όπως μου λέγανε, φαινόμενο. Ακολούθησα με τη σύντροφό μου την πεπατημένη. Μια φωτογραφική μηχανή στο χέρι, καλοκαιρινή διάθεση και αναζητήσαμε μια θέση όσο το δυνατόν καλύτερα γινόταν, καθώς το πλήθος του κόσμου που βρισκόταν στο σημείο είναι δύσκολο να περιγραφεί. Ο ήλιος είχε αρχίσει ήδη να κατεβαίνει και το χρώμα του να γίνεται όλο και πιο κόκκινο. Αναμέναμε την κορύφωση και παράλληλα ονειροπολούσαμε. Και ξαφνικά, πολύ απότομα στα δικά μου μάτια, τα πάντα κοκκίνισαν! Ο ήλιος έγινε ένα με τη θάλασσα και σα στοργικός πατέρας άπλωσε τις αχτίδες του και την “πήρε στην αγκαλιά” του, δίνοντάς της ένα χρώμα ανάμεσα σε κόκκινο και πορτοκαλί. Το πλήθος είχε μείνει άφωνο. Ήταν μια τέλεια εικόνα, γοητευτική, εκθαμβωτική. Εκεί πάνω σε ένα βραχάκι, η σύντροφός μου έγειρε το κεφάλι της στον ώμο μου βιώνοντας παράλληλα συναισθήματα Και ξαφνικά, το ίδιο απότομα με πριν, ο ήλιος “έκανε βουτιά” στη θάλασσα και χάθηκε. Το πλήθος χειροκρότησε Υπό άλλες συνθήκες θα μου φαινόταν αστείο, αλλά αυθόρμητα χειροκρότησα και εγώ, μη μπορώντας να βρω άλλο τρόπο να υποκλιθώ σε αυτό το μεγαλείο.

Την επόμενη μέρα γνωρίζαμε πλέον και αποφασίσαμε να πάμε στο Ημεροβίγλι. Φύγαμε νωρίς από τη θάλασσα, ντυθήκαμε με τα καλοκαιρινά μας αέρινα ρούχα, έχοντας αποφασίσει ότι το ηλιοβασίλεμα εκείνης της ημέρας θα το απολαμβάναμε πίνοντας ένα ωραίο και δροσερό κοκτέιλ. Καθίσαμε λοιπόν στο μαγαζί, το οποίο μας προσέφερε μια εκπληκτική βεράντα με άνετες καρέκλες για να ζήσουμε τη δύση του ηλίου όσο πιο ιδανικά γινόταν. Συζητώντας και φλερτάροντας ο ένας τον άλλον (η Σαντορίνη μας είχε ξυπνήσει αναμνήσεις από τα πρώτα μας ραντεβού) παρατηρούσαμε τον ήλιο να κατεβαίνει όσο η ώρα περνούσε και περίμενα να ξαναδώ εκείνα τα χρώματα. Είχε φτάσει η ώρα. Εκείνη την ημέρα ήταν όμως διαφορετικά, αλλά εξίσου μαγικά. Σε πιο σκούρες αποχρώσεις η θάλασσα γαλήνια έτοιμη να υποδεχτεί τον «αυτοκράτορα» ήλιο, ο οποίος με τη σειρά του, της “επιβλήθηκε” αυτή τη φορά, με τον ουρανό να γεμίζει με χρώματα μενεξεδί. Στο μπαράκι που βρισκόμασταν είχε κόσμο ήσυχο, ούτε χειροκροτήματα ούτε πολλά φλας, γεγονός που βοηθούσε να νιώσουμε ακόμα περισσότερο αυτή την αψεγάδιαστη, για άλλη μια φορά, και λίγο πιο άγρια εικόνα. Ήπια μια γουλιά από το κοκτέιλ μου και κάθισα αναπαυτικά στην καρέκλα μου. Δεν υπήρχε άλλη εξήγηση. Ή ονειρευόμουν ή ήμουν στον παράδεισο ή απλά…στη Σαντορίνη!

Στείλε μας τη δική σου τρελή ή…βαρετή (νομίζεις!) ιστορία στο lovelovecomteam@gmail.com και μοιράσου τις εμπειρίες σου από την όμορφη χώρα μας.

by: ste_liout

10673 προβολές

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *