Ιστορίες: Τρεις αλμυρές μέρες

7:00πμ. Γρήγορο μπανάκι, οδοντόβουρτσα, αποσμητικό, άλλο ένα ζευγάρι κάλτσες, την αντρική ζακέτα στον σάκο και ένα έξτρα τσεκάρισμα στην τσάντα ώμου για πορτοφόλι, κινητό, ronal και φιλτράκια.
8:30πμ. Γαλαρία, ακουστικά και άβολος ύπνος για τις επόμενες 6,5 ώρες. Los Almiros Festival ερχόμαστε και είμαστε πιο έτοιμοι από ποτέ.
Το Los Almiros Festival, γίνεται τα τελευταία 6 χρόνια, με ελεύθερη είσοδο και ελεύθερο κάμπινγκ, στο δάσος Κουρί του Αλμυρού, κοντά στον Βόλο.
Έχοντας χάσει τα προηγούμενα 5, φέτος αποφάσισα να βάλω τα δυνατά μου και να εκπληρώσω αυτό τον στόχο.
15:30μμ. Οι σκηνές ήταν ήδη στημένες από μερικά μέλη του γκρουπ μας που φτάσαν νωρίτερα, οπότε αφήσαμε τα πράγματα και ξεκινήσαμε για εξερεύνηση. Περνώντας το κυλικείο και ακολουθώντας τις σκουριασμένες ράγες, φτάσαμε στην λίμνη, όπου εκεί θα γινόταν το πρώτο live, το ίδιο βράδυ. Ειδυλλιακό μέρος, κανείς δε μπορούσε να πει το αντίθετο. Μουσική από διάφορες σκηνές γύρω μας, ζεστός ήλιος και λίγη γκρίνια.

Μέχρι να ρθει η ώρα για το βραδινό live, αποφασίσαμε να βρούμε το χωριό και να εφοδιαστούμε από τροφή και αλκοόλ. Φυσικά αλκοόλ. (Εννοείται πως στηρίξαμε και πάντα θα στηρίζουμε τα αυτόνομα μπαρ, αλλά από ένα σημείο και μετά ήταν αρκετά δύσκολη η ανύψωση του χεριού, πόσο μάλλον ολόκληρου του κορμιού.)
Ο Αλμυρός, κάτι μεγαλύτερο από χωριό και μικρότερο από πόλη, ήταν γύρω στο μισάωρο μακριά απ’το δάσος, με τα πόδια, οπότε, εμείς, ξαναμμένοι και έτοιμοι για περιπέτειες ξεκινήσαμε. Μια ώρα αργότερα βρήκαμε το κέντρο, μαζί και ταξί με το οποίο γυρίσαμε και πίσω (Τις υπόλοιπες μέρες κλασσικά οτοστόπ, εκτός κι αν φτάναμε στο αμήν).

Κανείς δεν κατάλαβε πότε βράδιασε. Ο κόσμος μαζεύτηκε στην λίμνη, σουβλάκια και μπύρες παντού γύρω μας, ενώ η ψυχεδέλεια έφτανε σιγά και σταθερά στο αποκορύφωμα της. Κουβέντα και ρετσίνα με τον αγαπημένο μου κιθαρίστα, μέχρι το ξημέρωμα. Ένα παγώνι μας θύμισε πως ξημέρωσε, οπότε, καλημέρα όμορφη Παρασκευή. Χωρίς ίχνος ύπνου και μπάνιου, άραγμα με καφέ, τσιγάρο και βιβλίο, στην λίμνη, χαζεύοντας και μοιράζοντας φιλτράκια στους τεχνικούς που ετοίμαζαν την σκηνή για τα συγκροτήματα που θα έβγαιναν αργά το μεσημέρι. Με την θάλασσα να είναι 15χλμ μακριά, πολλοί έφυγαν νωρίς νωρίς για βουτιές, ενώ άλλοι κατευθείαν στο χωριό για πρωινό.
Η θερμοκρασία άγγιζε τους 40 βαθμούς και το μαγιό έγινε άλλη μία στρώση δέρματος, με αποτέλεσμα, ανά 20 λεπτά να βρισκόμαστε στις ντουζιέρες και σχεδόν πάντα με μια παγωμένη μπύρα στο χέρι. Η ώρα ήταν κατάλληλη, τα δέντρα έκρυβαν αρκετό ήλιο, ο κόσμος είχε πάρει θέση γύρω απ’την λίμνη και το συγκρότημα βγαίνει. Μία πρώτη δόση για το τι θα ακολουθούσε το ίδιο βράδυ.

Dendrites, Despite everything, Naxatras, Βέβηλος, 1000mods. Μία λέξη χαρακτηρίζει τα παραπάνω. ΞΥΛΟ. Αγνό, γεμάτο χώμα, ξύλο. Λίγο αργότερα, στη σκηνή ο μαγικός Brant Bjork. Σίγουρα δε θα μπορούσε να κλείσει καλύτερα αυτή η βραδιά. Με αρκετό πόνο και άλλη τόση κάβλα, φτάσαμε στις σκηνές.
Η επόμενη μέρα είχε το ίδιο πρωινό, ενώ το μεσημέρι την σκυτάλη πήραν οι thrax punks οι οποίοι έφεραν την Θράκη μέσα στο πιο όμορφο δάσος που έχω δει τα τελευταία χρόνια. Παγωμένη μπύρα, ιδέες για Παλέρμο με κάποιους άγνωστους και ο χρόνος να κυλάει.

Ώρες ατέλειωτες σε ένα μικρό παρκάκι με άλλους να κάνουν capoeira, κοπέλες να ισορροπούν σε μία κορδέλα δεμένη σε δύο δέντρα και άλλους να παίζουν monopoly. Το main stage είχε ήδη μαζέψει κόσμο, τα πρώτα συγκροτήματα έκαναν την εμφάνιση τους.

Lost apes, Στιχοιμα, Mr Highway band, the Offenders, Planet of Zeus. Επιτέλους. Για άλλη μια φορά το μέρος πήρε φωτιά. Κόσμος έξαλλος, τρελαμένος, πυρσοί παντού, mosh pits, άνθρωποι να πηδάν από κάθε γωνιά και να περνάνε όλο το κοινό από πάνω. Και φτάνει και αυτό στο τέλος και ψάχνεις να βρεις από που ακριβώς σου ρθε. Θέλεις κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο. Να μην σταματήσει ποτέ. Και τότε βγαίνουν οι Kadavar και σε αποτελειώνουν. Όμως μετά σε καληνυχτούν και αυτοί και τότε δεν ξέρεις προς τα που να κινηθείς. Δύσκολο να βρεις την σκηνή, όμως το κάνεις και πέφτεις ξερός.

Ώσπου ήρθε η Κυριακή.

Τα λέμε του χρόνου, παγώνια του Αλμυρού. Σας ευχαριστούμε.

Ήταν μια ιστορία του Πιέρα Λε Μπου.

Στείλε μας τη δική σου τρελή ή…βαρετή (νομίζεις!) ιστορία στο lovelovecomteam@gmail.com και μοιράσου τις εμπειρίες σου από την όμορφη χώρα μας

2889 προβολές

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *