Ιστορίες: Καζαβητιανά Ιούλιος 2003….

Ένα καλοκαιρινό βραδάκι ξεκινήσαμε με τους γονείς μου να πάμε στο Μικρό Καζαβήτι.

Τα Καζαβήτια είναι δύο, το Μικρό και το Μεγάλο. Η απόσταση των δύο χωριών είναι περίπου 500 μ. Χαρακτηριστική στα Καζαβήτια είναι η αρχιτεκτονική των πέτρινων σπιτιών με στέγες από σχιστόλιθο και ξύλινους εξώστες. Επίσης έχει λιθόστρωτα στενά δρομάκια που εμποδίζουν τα αυτοκίνητα να περνάνε με αποτέλεσμα τα αυτοκίνητα να φτάνουν μόνο ως την πλατεία.

Για τα δικά μου μάτια, τα Καζαβήτια είναι τα πιο όμορφα  χωριά στο νησί της Θάσου. Νομίζω όμως πως όποιος έχει επισκεφθεί τα χωριά αυτά έχει την ίδια άποψη με εμένα.

Θυμάμαι ήταν γιορτή, του αγίου Παντελεήμονα αν δε κάνω λάθος, και εκείνες τις μέρες ο σύλλογος του χωριού διοργάνωνε ένα μεγάλο γλέντι, τα Καζαβητιανά. Όταν φτάσαμε εκεί είδα ένα όμορφο θεατράκι κάτω από πολλά πεύκα γεμάτο κόσμο. Άνθρωποι να δοκιμάζουν γλυκό σύκο, γλυκό καρυδάκι και σαραγλί που είχαν φροντίσει να φτιάξουν κάποιες γιαγιάδες. Παιδάκια με παραδοσιακές φορεσιές να τρέχουν μέχρι ο δάσκαλος να τους φωνάξει να χορέψουν, μαμάδες συγκινημένες που τα παιδιά τους φοράνε τις παραδοσιακές φορεσιές που κάποτε φορούσαν και εκείνες, μουσική, γέλια και χαμογελαστά πρόσωπα.

Εντυπωσιάστηκα από το πόσο χαρούμενα ήταν όλα τα παιδάκια που χόρευαν μαζί, ήταν μία ομάδα, μία γροθιά. Ήθελα να είμαι και εγώ την επόμενη φορά στην ομάδα με τα υπόλοιπα παιδάκια. Θυμάμαι ότι αφού χόρεψαν όλα τα παιδάκια και οι έφηβοι το γλέντι συνεχίζονταν για να χορέψει ο κόσμος που είχε έρθει στο θεατράκι με σκοπό να παρακολουθήσει την παράσταση. Υπήρχαν πολλοί επισκέπτες που έμπαιναν στον κύκλο να χορέψουν, ήταν χαμογελαστοί και ένιωθαν αυτό που ένιωθα και εγώ, μία χαρά που δεν ήξερα από πού προέρχονταν.

Το γλέντι είχε φτάσει στο τέλος και εμείς έπρεπε να φύγουμε, έλα όμως που δεν ήθελα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τον μπαμπά μου να μου λέει ¨μη στεναχωριέσαι αγάπη μου, του χρόνου θα ξαναέρθουμε  και θα χορεύεις και εσύ με τα άλλα παιδάκια¨. Έτσι έγινε. Την επόμενη χρονιά ήμουν και εγώ μέσα στον κύκλο με όλα τα παιδιά. Κοιτούσα την μαμά μου να κλαίει και ήμουν σίγουρη πως είναι περήφανη για μένα.   

Η πρώτη μου επαφή με τον χορό,  η πρώτη μου επαφή με την παράδοση… Ένα μαγικό ταξίδι που δεν θα ξεκινούσε αν εκείνο το βράδυ δεν βρισκόμουν σε εκείνο το θεατράκι…

Ήταν μια εμπειρία μιας Θάσιας

Στείλε μας τη δική σου τρελή ή…βαρετή (νομίζεις!) ιστορία στο lovelovecomteam@gmail.com και μοιράσου τις εμπειρίες σου από την όμορφη χώρα μας.

1460 προβολές

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *